నమ్మకమైన స్నేహితులు

ఒకప్పుడు తూర్పు కనుమల అడవిలో ఒక అందమైన, దట్టమైన పచ్చని ప్రదేశం ఉండేది. ఆ చెట్ల కొమ్మల మధ్య రకరకాల పక్షులు తిరుగుతుంటే, క్రింద పొదల్లో, గుహల్లో, నదుల్లో అనేక జంతువులు నివసిస్తుంటాయి. ఆ అడవి మధ్యలో ఒక పెద్ద సరస్సు ఉంది. దాని చుట్టూ పచ్చిక బయళ్ళు, అడవి పూలు కళ్ళకు విందుగా ఉంటాయి.

ఆ అడవిలో నలుగురు స్నేహితులు ఉండేవారు చతురుడు (ఒక కాకి), ధూర్తుడు (ఒక ఎలుక), మృగేంద్రుడు (ఒక జింక), మందారుడు (ఒక తాబేలు). వీరు నలుగురూ అత్యంత ఆప్తమిత్రులు. ఎప్పుడైనా ఒకరికి ప్రమాదం వస్తే, మిగతా ముగ్గురు వెంటనే సహాయానికి పరుగెత్తేవారు. వారి బంధం ఎంత గాఢమైందంటే అడవి మొత్తం వారి స్నేహం గురించి మాట్లాడుకునేది.

చతురుడు ఒక పెద్ద మర్రి చెట్టు మీద నివసిస్తుండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, ఎప్పుడూ ఎత్తైన కొమ్మ నుండి అడవి మొత్తాన్ని పరిశీలిస్తుండేవాడు. అతని నల్లని ఈకలు ఎండలో మెరిసిపోతుంటే, అతని కళ్ళు చురుగ్గా ఏదో వెతుకుతున్నట్లు ఉండేవి. అతను ఏమైనా ప్రమాదాన్ని ముందుగానే గుర్తించి, తన స్నేహితులను హెచ్చరించేవాడు.

ధూర్తుడు ఆ చెట్టు కింద ఉన్న ఓ పుట్టలో నివసిస్తుండేవాడు. అతను బూడిదరంగు శరీరం, మెరిసే కళ్ళు, పదునైన పళ్ళు కలిగిన చిన్న జీవి. అతను ఎంత చిన్నవాడో, అంతే తెలివైనవాడు. అతను ఏ కష్టమైన ముడినైనా, ఏ గట్టి తాడునైనా తన పళ్ళతో కొరికి విడగొట్టగలడు. అతని పళ్ళు అతని అతి పెద్ద ఆయుధం.

మృగేంద్రుడు ఆ సరస్సు ఒడ్డున విశ్రాంతి తీసుకుంటుండేవాడు. అతను చాలా అందమైన, పొడుగాటి కాళ్ళు, పెద్ద కొమ్ములు, మెరుస్తున్న గోధుమ-తెలుపు చర్మం కలిగి ఉండేవాడు. అతను వేగంగా పరుగెత్తగలడు, కానీ కొన్నిసార్లు అతను అమాయకంగా ఉండేవాడు. అతని కళ్ళు ఎప్పుడూ ఆహారం కోసం, సురక్షితమైన ప్రదేశం కోసం వెతుకుతుంటాయి. అతని మనసు ఎంతో సున్నితమైనది. ఎవరైనా తనకు సహాయం చేస్తే, వారి కోసం ప్రాణాలు కూడా ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉండేవాడు.

మందారుడు ఆ సరస్సు అడుగున నివసిస్తుండేవాడు. అతను మెల్లిగా కదిలేవాడు, కానీ అతని మనసు చాలా వేగంగా పనిచేసేది. 

ఒకనాడు ఉదయం, సూర్యుడు తన కిరణాలను అడవి మొత్తం మీద ప్రసరింపజేస్తుండగా, మృగేంద్రుడు మరో జింకల గుంపుతో కలిసి ఆహారం కోసం దూరపు పొలం వైపు వెళ్ళాడు. ఆ పొలం అడవికి కొంత దూరంలో, రైతుల భూముల అంచు దగ్గర ఉంది. ఆ పచ్చని గడ్డిని చూసి మృగేంద్రుడి కళ్ళు మెరిశాయి. అతను తన గుంపుతో కలిసి ఆ పొలంలోకి ప్రవేశించి, గడ్డి మేయడం మొదలుపెట్టాడు. కానీ రైతులు ముందుగానే ఒక ఉచ్చును అక్కడ పెట్టారు. మృగేంద్రుడు అక్కడి తియ్యటి గడ్డి వైపు వెళ్ళగానే అతని కాలు ఒక పెద్ద తాడు ఉచ్చులో చిక్కుకుంది. ఉచ్చు గట్టిగా బిగుసుకుంది. మృగేంద్రుడు తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ తాడు మరింత గట్టిగా బిగిసింది. అతను భయంతో, "నన్ను ఎవరైనా కాపాడండి!" అని అరవడం మొదలుపెట్టాడు.

చతురుడు ఎత్తైన కొమ్మ మీద కూర్చుని అడవి అంతా పరిశీలిస్తుండగా, మృగేంద్రుడి అరుపు వినిపించింది. అతను వెంటనే ఆ దిశలో ఎగిరాడు. అతను మృగేంద్రుడు ఉచ్చులో చిక్కుకుని అల్లాడుతుండడం చూశాడు. అతని హృదయం ఆందోళనతో నిండిపోయింది. "నేను వెంటనే ధూర్తుడిని పిలవాలి. అతని పళ్ళు మాత్రమే ఈ గట్టి తాడును కొరికి విడగొట్టగలవు," అని అతను ఆలోచించాడు. అతను వేగంగా ఎగిరి, ధూర్తుడి పుట్ట దగ్గరికి వెళ్ళి, "ధూర్తుడా! వేగంగా రా! మృగేంద్రుడు ఉచ్చులో చిక్కుకున్నాడు. రైతులు వస్తుంటారు. అతన్ని కాపాడాలి!" అని కేక వేశాడు.

ధూర్తుడు తన పుట్టలోంచి బయటికి దూకి, "ఎక్కడ? ఎక్కడ?" అంటూ చతురుడి వెంట పరుగెత్తాడు. వారిద్దరూ మృగేంద్రుడి దగ్గరికి వెళ్ళారు. మృగేంద్రుడు భయంతో వణికిపోతున్నాడు. ధూర్తుడు అతని కాలు చుట్టూ ఉన్న తాడును చూసి, "భయపడకు! నేను ఈ తాడును కొరికి విడగొడతాను. కానీ మనకు సమయం తక్కువ. రైతులు ఎప్పుడు వస్తారో," అని చెప్పాడు. అతను తన పదునైన పళ్ళతో ఆ తాడును కొరికడం మొదలుపెట్టాడు. తాడు గట్టిగా ఉంది, కానీ ధూర్తుడి పళ్ళు మరింత గట్టిగా ఉన్నాయి.

ఇంతలో, మందారుడు తన నెమ్మది వేగంతో అక్కడికి వచ్చాడు. అతను అన్ని కష్టాలను, ప్రమాదాలను భరిస్తూ, తన స్నేహితుడి కోసం సరస్సు నుండి బయటకు వచ్చి, చాలా దూరం ప్రయాణించి, అక్కడికి చేరుకున్నాడు. నిజానికి, చతురుడు దూరం నుండి ఇద్దరు రైతులు ఉచ్చులు, కత్తులతో వస్తుండడం చూశాడు. అతను హెచ్చరిస్తూ, "రైతులు వచ్చేస్తున్నారు! త్వరగా కొరికేయ్!" అని అరిచాడు.

ధూర్తుడు తన వేగాన్ని పెంచాడు. అతని పళ్ళు తాడు మీదుగా వేగంగా కదులుతున్నాయి. ఒక్కసారిగా తాడు తెగింది! మృగేంద్రుడి కాలు విడుదల అయింది. మృగేంద్రుడు ఆనందంతో, "ధన్యవాదాలు! నా ప్రాణాలు కాపాడావు!" అని అన్నాడు. కానీ ఇప్పుడు పరిస్థితి క్లిష్టంగా మారింది. రైతులు చాలా దగ్గరగా వచ్చేశారు. చతురుడు పైన ఎగురుతూ, "మృగేంద్రుడా! నీకు వేగం ఉంది, వెంటనే అడవిలోకి పరుగెత్తు! మందారుడు నెమ్మదిగా ఉన్నాడు, అతను రక్షించబడాలి!" అని సలహా ఇచ్చాడు.

మృగేంద్రుడు వెంటనే పరుగెత్తి అడవిలోకి వెళ్ళిపోయాడు. కానీ మందారుడు నెమ్మదిగా ఉండటం వల్ల అతను ఇంకా అక్కడే ఉన్నాడు. రైతులు వచ్చి, "ఇక్కడ ఒక తాబేలు ఉంది! మనకు ఇది దొరికింది! జింక తప్పించుకున్నా, ఇది మనకు ఆహారం!" అని మందారుడిని పట్టుకోబోయారు. మందారుడు తన పెంకు లోపలికి తలని, కాళ్ళని దాచుకుని, గట్టిగా మూసుకున్నాడు. రైతులు అతనిని ఎత్తుకుని, "దీన్ని ఇంటికి తీసుకెళ్ళి వండుకుందాం," అని మాట్లాడుకున్నారు. వారు మందారుడిని ఒక గోనె సంచిలో వేసి, తమ భుజం మీద పెట్టుకుని నడవడం మొదలుపెట్టారు.

ఇది చూసిన చతురుడు, ధూర్తుడు, మృగేంద్రుడు ముగ్గురు కలిసి ఒక ప్రణాళిక రూపొందించారు. మృగేంద్రుడు, "నేను వారి ముందు కనిపిస్తాను. వారు నన్ను వెంబడిస్తే, వారు మందారుడిని క్రింద పెడతారు. అప్పుడు ధూర్తుడు సంచిని కొరికి మందారుడిని విడుదల చేస్తాడు," అని సలహా ఇచ్చాడు. చతురుడు, "అవును! మనం ఇలా చేద్దాం." అన్నాడు.

మృగేంద్రుడు మళ్ళీ రైతుల ముందు కనిపించాడు, కానీ ఇప్పుడు కొంచెం దూరంలో, గాయపడినట్లు నటిస్తూ. రైతులు అతన్ని చూసి, "అదిగో ఆ జింక! అది ఇప్పుడు కనిపిస్తోంది. పట్టుకుందాం!" అని మందారుడి సంచిని క్రింద పెట్టి, మృగేంద్రుడి వెంట పరుగెత్తారు. మృగేంద్రుడు వారిని అడవి లోపలికి ఎంతో దూరం తీసుకువెళ్ళాడు, తర్వాత ఒక్కసారిగా మార్గం మార్చి కనుమరుగయ్యాడు. రైతులు అతనిని కోల్పోయి, తిరిగి వచ్చారు కానీ అప్పటికే ధూర్తుడు ఆ సంచిని తన పళ్ళతో కొరికి, ఒక పెద్ద రంధ్రం చేశాడు. మందారుడు ఆ రంధ్రం నుండి జారుకుని, నెమ్మదిగా సరస్సు వైపు కదిలిపోయాడు. రైతులు తిరిగి వచ్చేసరికి, సంచి ఖాళీగా ఉంది. వారు ఆశ్చర్యంతో, "ఏమయ్యింది? ఎక్కడ పోయింది?" అని చుట్టూ చూశారు. కానీ ఎక్కడా తాబేలు కనిపించలేదు. కోపంతో వారు అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయారు.

ఆ నలుగురు స్నేహితులు మళ్ళీ కలిసారు సరస్సు ఒడ్డున. మృగేంద్రుడు మందారుడి పెంకును తన కొమ్ములతో స్పృశించి, "నా ప్రాణమిత్రుడా! నీవు ప్రాణాలతో బయటపడ్డావు!" అని ఆనందంగా అన్నాడు. మందారుడు నవ్వుతూ, "మీ అందరి తెలివి, సహాయం లేకుంటే నేను ఇప్పుడు వారి కడుపులో ఉండేవాడిని!" అని అన్నాడు. చతురుడు ఎగిరి, "మనం కలిసి ఉంటే, ఎంతటి ప్రమాదమైనా తప్పించుకోవచ్చు," అని చెప్పాడు.

ఆ రోజు నుండి వారు మరింత జాగ్రత్తగా, మరింత కలిసి ఉంటూ జీవించారు. ఎవరికైనా ఏ ప్రమాదం వచ్చినా, మిగతా ముగ్గురు వెంటనే సహాయానికి వచ్చేవారు. వారి స్నేహం అడవిలో ఒక ఆదర్శంగా మారింది.

నీతి: నిజమైన స్నేహితులు ఆపదలోనే తెలుస్తారు. చతురుడు, ధూర్తుడు, మృగేంద్రుడు, మందారుడు వీరికి ఒక్కొక్కరికి ఒక్కో ప్రత్యేక గుణం ఉంది. కాకికి తెలివి, ఎలుకకు పదునైన పళ్ళు, జింకకు వేగం, తాబేలుకు ఓర్పు. వారు ఆయా గుణాలను ఉపయోగించి కలిసి ప్రమాదాన్ని తప్పించుకున్నారు. ఈ కథ మనకు నేర్పిస్తుంది, ఒంటరిగా కంటే కలిసి ఉండటం ఎంతో మేలు. మనలో ప్రతి ఒక్కరికి ఏదో ఒక ప్రత్యేక నైపుణ్యం ఉంటుంది. ఆ నైపుణ్యాన్ని స్నేహితుల కోసం, సమాజం కోసం ఉపయోగిస్తే, మనం అడ్డంకులను అధిగమించవచ్చు. స్నేహమే అసలైన బలం.