ఒక పెద్ద, దట్టమైన అడవి ఉండేది. ఆ అడవి ఎంత విశాలమైందంటే అందులో ఎత్తైన మామిడి చెట్లు, వేప చెట్లు, మర్రి చెట్లు, తుమ్మెదలు, రావి చెట్లు ఆకాశాన్ని తాకుతున్నట్లు పెరిగి ఉండేవి. ఆ చెట్ల కొమ్మల మధ్య రకరకాల పక్షులు కిలకిలలాడుతుంటే, క్రింద పొదల్లో కుందేళ్ళు, ఉడతలు, ముంగిసలు ఆనందంగా ఆడుకుంటుంటాయి. ఆ అడవి మధ్యలో ఒక అందమైన, స్పష్టమైన సరస్సు ఉండేది. దాని నీరు అద్దంలా నిగనిగలాడుతూ, దాని చుట్టూ పచ్చని గడ్డి మైదానం, అడవి పూలు, పక్షుల కోలాహలంతో ఆ ప్రదేశం ఒక స్వర్గధామంలా కనిపిస్తుంది.
ఆ సరస్సు ఒడ్డున చాలా కుందేళ్ళు నివసించేవి. వాటి నాయకుడు బుద్ధిమంతుడు. ఒక పెద్ద, మెరుస్తున్న తెల్లటి కుందేలు. బుద్ధిమంతుడు చాలా తెలివైనవాడు, అనుభవజ్ఞుడు. అతని కళ్ళు ఎప్పుడూ ఏదో ఆలోచనలో నిమగ్నమై ఉంటాయి. అతను తన తోటి కుందేళ్ళను ప్రతిరోజూ సమావేశపరచి, అడవి వార్తలు చెప్పేవాడు, వాటికి భద్రతా సూచనలు ఇచ్చేవాడు. కుందేళ్ళు అతని మాటను గౌరవంగా వినేవి. "ఎప్పుడూ జాగ్రత్తగా ఉండాలి. ప్రమాదం ఎప్పుడు, ఎక్కడి నుండి వస్తుందో మనకు తెలియదు," అని అతను ఎప్పుడూ హెచ్చరిస్తుండేవాడు.
ఒక వేసవి కాలంలో అతి తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. సూర్యుడు అగ్నిలా మండిపోసాగాడు. వర్షాలు కురవలేదు. అడవిలోని చిన్న చెరువులు, వాగులు ఎండిపోయాయి. జంతువులన్నీ నీరు కోసం అల్లాడిపోయాయి. పెద్ద జంతువులు సింహాలు, పులులు, ఏనుగులు అన్నీ పెద్ద నీటి వనరుల వైపు వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ అడవిలో ఉన్న ఏకైక పెద్ద సరస్సు, కుందేళ్ళు నివసించే సరస్సు మాత్రమే నీటితో నిండి ఉంది.
ఒకనాడు పొద్దున్నే, ఒక భారీ ఏనుగుల గుంపు ఆ సరస్సు దగ్గరికి వచ్చింది. ఆ ఏనుగులలో నాయకుడు ఘటోత్కచుడు పెద్ద, భయంకరమైన దంతాలు, పెద్ద మెడ, బరువైన కాళ్ళు కలిగిన ఏనుగు. అతను చాలా బలమైనవాడు, కానీ తెలివి తక్కువ. ఏనుగులు అన్నీ కలిసి ఆ సరస్సు వైపు పరుగెత్తాయి. వాటి భారీ కాళ్ళు నేల అదిరిపోయేలా, చుట్టూ ఉన్న పొదలను, చిన్న చెట్లను తొక్కివేశాయి. కుందేళ్ళ గూళ్ళు అన్నీ వాటి కాళ్ళ క్రింద నలిగిపోయాయి. కుందేళ్ళు భయంతో తమ గూళ్ళలోంచి బయటికి పరుగుపెట్టాయి. వాటి పిల్లలు అరిచాయి, తల్లులు ఏడ్చాయి. కొన్ని కుందేళ్ళు కాలి క్రిందపడి చనిపోయాయి. కొన్ని గాయపడ్డాయి.
ఆ దృశ్యం చూసి బుద్ధిమంతుడి హృదయం కరిగిపోయింది. అతను ఒక ఎత్తైన రాయి మీదకు ఎక్కి, "ఇక మనం ఊరుకుంటే, ఈ ఏనుగులు మన సరస్సు చుట్టూ ఉండి మన అందరినీ నాశనం చేస్తాయి. మనం వాటితో పోరాడలేము, బలంలో మనం వాటికి సాటిరాము. మనం తెలివితో వాటిని ఓడించాలి," అని చెప్పాడు.
కుందేళ్ళు భయంగా, "ఏమిటా ఉపాయం? వాటికి మనం ఎదురు చెప్పడం ఎలా?" అని ప్రశ్నించాయి. బుద్ధిమంతుడు కొంతసేపు ఆలోచించి, ఒక గొప్ప ప్రణాళిక రూపొందించాడు. అతను చిరునవ్వుతో, "నేను ఈ రాత్రి ఘటోత్కచుడి దగ్గరికి వెళ్తాను. మీరంతా నా కోసం ఇక్కడే ఉండండి. నేను ప్రాణాలతో తిరిగి వస్తాను. నమ్మండి," అని ధైర్యంగా అన్నాడు.
ఆ రాత్రి ఆకాశంలో చంద్రుడు వెండి వెలుగును ప్రసరిస్తున్నాడు. బుద్ధిమంతుడు నెమ్మదిగా ఘటోత్కచుడి దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఘటోత్కచుడు సరస్సు ఒడ్డున నిద్రిస్తున్నాడు. బుద్ధిమంతుడు దూరంగా నిలబడి, గంభీరంగా, "ఓ ఏనుగుల రాజా! నేను భూమి మీద వాడిని కాదు. నేను చంద్రుడి దూతను. నీకు ఒక హెచ్చరిక ఉంది," అని అరిచాడు.
ఘటోత్కచుడు నిద్రలేచాడు. అతను కోపంగా, "ఎవరు అది? ఎవరి ధైర్యం నా నిద్రను భంగపరచడానికి?" అని గర్జించాడు. బుద్ధిమంతుడు భయపడలేదు. అతను ముందుకు వెళ్ళి, "ఓ మహారాజా! నేను చంద్రుడి ప్రతినిధిని. మీరు చంద్రుని సరస్సును అపవిత్రం చేసారు. ఆ సరస్సు చంద్రుడికి చాలా ప్రియమైనది. ఇక్కడ ఆయన ప్రతిరాత్రి స్నానం చేస్తుంటాడు. మీరు మీ మురికి కాళ్ళతో, మీ పెద్ద శరీరాలతో ఆ సరస్సులో ప్రవేశించడం ఆయనను తీవ్రంగా కోపానికి గురిచేసింది. ఆయన మిమ్మల్ని శపించబోతున్నాడు. మీరు ఇక్కడికి తిరిగి వస్తే, మీరందరూ మరణిస్తారు. ఇది ఆయన చివరి హెచ్చరిక," అని ధీమాగా చెప్పాడు.
ఘటోత్కచుడు నవ్వి, "ఏమిటి? చంద్రుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? నేను అతనికి ఎదురు చెబుతాను. నేను ఎక్కడికి కావాలంటే అక్కడికి వెళ్తాను," అని గర్వంగా అన్నాడు. బుద్ధిమంతుడు అతనిని సరస్సు ఒడ్డుకు తీసుకెళ్ళి, "అక్కడ చూడు! ఆయన ప్రస్తుతం ఈ సరస్సులో స్నానం చేస్తున్నాడు. నీవు ధైర్యముంటే ఆయనతో మాట్లాడు. ఆయన నిన్ను పిలుస్తున్నాడు," అని చెప్పాడు.
ఘటోత్కచుడు నీటిలోకి లోతుగా చూశాడు. అతనికి తెల్లని, నిగనిగలాడే చంద్రుని ప్రతిబింబం కనిపించింది. అతను అది నిజమైన చంద్రుడని భావించాడు. అతను తన తొండాన్ని నీటిలోకి దించి, ఆ ప్రతిబింబాన్ని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. వెంటనే నీటిలో అలలు లేచి, ప్రతిబింబం మాయమైంది. బుద్ధిమంతుడు, "అదిగో! ఆయన కోపంతో మాయమయిపోయాడు. నీవు నీ గుంపుతో ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోతేనే, ఆయన నిన్ను క్షమిస్తాడు. లేకపోతే రేపు ఉదయం నీవు, నీ గుంపు అందరూ చనిపోతారు," అని హెచ్చరించాడు.
ఘటోత్కచుడికి భయం వేసింది. అతను తన గుంపు వైపు తిరిగి, "మనమంతా ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోదాం. ఈ సరస్సు చంద్రుని ఆధీనంలో ఉంది. మనం ఇక్కడ ఉంటే మనందరికీ ప్రమాదం," అని గర్జించాడు. ఆ ఏనుగులన్నీ భయంతో ఆ సరస్సు నుండి పారిపోయాయి. వారు దూరంగా వెళ్ళి, మరొక అడవిలో నివాసం ఏర్పాటు చేసుకున్నారు. వారు ఎప్పుడూ ఆ సరస్సు దగ్గరికి తిరిగి రాలేదు.
మర్నాడు ఉదయం కుందేళ్ళు అన్నీ బయటికి వచ్చి, సరస్సు ఖాళీగా, ఏనుగులు లేకుండా చూశాయి. వారు ఆనందంతో కేకలు వేశారు. "బుద్ధిమంతుడా! నీవు మా ప్రాణాలు కాపాడావు! నీ తెలివి మాకు కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చింది," అని అతని చుట్టూ గుమిగూడి, అతని పాదాలు పట్టుకుని కొనియాడారు. బుద్ధిమంతుడు వారికి బోధిస్తూ, "మీరు నేర్చుకోవాల్సిన పాఠం శత్రువు ఎంత పెద్దవాడైనా, మనం కలిసి ఆలోచిస్తే, సరైన ఉపాయం కనుక్కుంటే, మనం ఏ అడ్డంకినైనా దాటగలం." ఆ రోజు నుండి ఆ సరస్సు, ఆ అడవి కుందేళ్ళకు సురక్షితమైన ప్రదేశంగా మారింది. అవి స్వేచ్ఛగా తిరుగుతూ, పిల్లలతో ఆడుకుంటూ, సంతోషంగా జీవించాయి.
నీతి: ఏనుగులు ఎంత పెద్దవైనా, వాటి బలం ఎంత ఉన్నా వాటికి తెలివి లేకపోవడం వల్ల ఒక చిన్న కుందేలు మాటలను నమ్మి పారిపోయాయి. కుందేళ్ళు చిన్నవి, బలహీనమైనవి, కానీ వాటి సమైక్యత, నాయకుని తెలివి వాటిని రక్షించింది. మన జీవితంలో కూడా పెద్ద సమస్యలు వచ్చినప్పుడు, భయపడి పారిపోకుండా, కూర్చుని ఆలోచించడం, సమూహంగా చర్చించడం వల్ల మనకు పరిష్కారం దొరుకుతుంది.
Comments
Post a Comment