కృతజ్ఞత మరచిన పులి

ఒక పెద్ద అడవిలో వీర అనే ఒక భయంకరమైన పులి ఉండేది. వీర చాలా పెద్దది, బలమైనది. దాని చారలు నల్లగా, శరీరం నారింజ రంగులో మెరుస్తూ ఉండేది. దాని కళ్లు భయంకరంగా మెరిసేవి. దాని పళ్లు పదునుగా ఉండేవి. అడవిలోని ప్రతి జంతువు వీరకు భయపడేది. అది ఎప్పుడూ గర్జిస్తూ, తన బలాన్ని చూపించేది. "నేను అడవిలో అందరికంటే గొప్పదాన్ని. నా బలం ముందు ఎవరూ నిలబడలేరు. నాకు ఎవరి సహాయం అవసరం లేదు" అని అది అనుకునేది.

అదే అడవిలో అణువు అనే ఒక చిన్న ఉడత ఉండేది. అణువు చాలా చిన్నది. దాని శరీరం చాలా చిన్నగా, తోక పొడవుగా ఉండేది. అది ఎప్పుడూ చెట్లు ఎక్కుతూ, కాయలు కోస్తూ, సంతోషంగా ఉండేది. అది చాలా సహాయకారి. ఎవరైనా ఇబ్బందిలో ఉంటే, అది వారికి సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నించేది.

ఒక రోజు వీర అడవిలో వేటాడుతూ తిరుగుతోంది. అది ఒక లేడి వెనకాల పరుగెత్తింది. కానీ లేడి చాలా వేగంగా ఉండడం వల్ల అది తప్పించుకుంది. వీరకు కోపం వచ్చింది. అది పిచ్చివాడిలా అడవి అంతా తిరుగుతూ, ఎదురుగా వచ్చిన ప్రతి దాని మీద దూకబోయింది. ఆ పరుగెత్తడంలో అది ఒక పెద్ద వలలో పడిపోయింది.

ఆ వల వేటగాళ్లు వేసినది. వారు పులులను పట్టడానికి వలను అక్కడ ఉంచారు. వీర ఆ వలలో పడి, గట్టిగా చిక్కుకుపోయింది. అది ఎంత కదిలినా, ఆ వల మరింత బిగుసుకుపోయింది. అది గర్జించింది. "అమ్మో! నేను చిక్కుకున్నాను! నన్ను ఎవరైనా కాపాడండి!" అని అరిచింది.

ఆ అరుపు విని అడవిలోని అన్ని జంతువులు వచ్చాయి. కానీ అవి వీరను చూసి భయపడ్డాయి. "ఇది మనల్ని తినేస్తుంది. దీనికి సహాయం చేయకూడదు. ఇది చనిపోతే, మనం సురక్షితంగా ఉంటాం" అని అన్ని జంతువులు అనుకుని, అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాయి. వీర ఒంటరిగా, నిస్సహాయంగా వలలో చిక్కుకుని, ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.

ఆ సమయంలో అణువు అక్కడికి వచ్చింది. అది వీరను చూసి, "పులిగారూ! మీరు వలలో చిక్కుకున్నారా? నేను మీకు సహాయం చేస్తాను" అంది.

వీర ఆశ్చర్యంగా, "నువ్వా? నువ్వు చాలా చిన్న ఉడతవి. నీవు ఈ బలమైన వలను ఎలా తెంచగలవు? నాకు సహాయం చేయలేవు. వెళ్ళిపో" అని గర్వంగా అంది.

అణువు ఆ మాటలు పట్టించుకోలేదు. "నేను చిన్నదానినే. కానీ నా పళ్లు చాలా పదునైనవి. ఈ వల తీగలు నేను కొరుకుతాను. నన్ను ఒక్కసారి ప్రయత్నించనీయండి" అంది.

అణువు వెంటనే ఆ వల దగ్గరికి వెళ్లింది. అది తన పదునైన చిన్న పళ్లతో ఆ వల తీగలను నెమ్మదిగా కొరకడం మొదలుపెట్టింది. అది చాలా ఓపికగా, శ్రద్ధగా పని చేసింది. ఒక తీగ తెగింది, రెండు తెగింది. కొన్ని నిమిషాల్లో ఆ వలలో ఒక పెద్ద రంధ్రం ఏర్పడింది. వీర ఆ రంధ్రం ద్వారా బయటికి వచ్చింది.

వీర స్వేచ్ఛగా బయటికి వచ్చి, సంతోషంగా గర్జించింది. అది తన శరీరాన్ని, కాళ్లను కదిపి, "నేను బయటికి వచ్చాను! నేను సురక్షితంగా ఉన్నాను!" అని ఆనందించింది.

అణువు అక్కడే ఉంది. అది ఎంతో శ్రమించి, అలసిపోయి ఉంది. కానీ అది వీర వైపు చూసి, "పులిగారూ! మీరు బయటికి వచ్చారు కదా! నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది" అంది.

వీర అణువు వైపు గర్వంగా చూసి, "నువ్వు చిన్న ఉడతవి. ఈ పని నీకు ఎంతో కష్టం. కానీ నేను పులిని. నాకు ఇలాంటి చిన్న సహాయం అవసరం లేదు. నేను ఎలాగైనా బయటికి వచ్చేదాన్ని. నీవు వృధాగా శ్రమించావు" అని అక్కడి నుంచి నడిచివెళ్లిపోయింది. అది అణువుకు ధన్యవాదాలు కూడా చెప్పలేదు.

అణువు చాలా బాధపడింది. "నేను ఎంత శ్రమించాను. నా పళ్లు నొప్పిగా ఉన్నాయి. ఎంతసేపు కొరికాను. కానీ నా సహాయాన్ని పట్టించుకోలేదు. కృతజ్ఞత లేని మనసు" అని అది బాధగా అనుకుంది.

రోజులు గడిచాయి. అణువు ఎప్పటిలాగే అడవిలో తిరుగుతూ, కాయలు కోస్తూ ఉంది. అది అసలు ఆ సంఘటనను మర్చిపోయింది. అది అందరికీ సహాయం చేస్తూనే ఉంది. ఎవరైనా కష్టంలో ఉంటే, అది వారి దగ్గరికి వెళ్లి సహాయం చేసేది. ఆ సంఘటన దాని మనసును మార్చలేదు.

ఒక రోజు అణువు ఒక పెద్ద చెట్టు కొమ్మ మీద కూర్చుని కాయ కోస్తోంది. అకస్మాత్తుగా ఒక పెద్ద పాము ఆ కొమ్మ మీదికి వచ్చింది. అది అణువును చూసి, తన నాలుకను ఆడిస్తూ దాని వైపు రావడం మొదలుపెట్టింది. అణువు భయంతో వణికిపోయింది. అది కిందికి దూకాలని ప్రయత్నించింది. కానీ పాము చాలా వేగంగా ఉంది. అది అణువు తోకను పట్టుకోబోయింది. అణువు తప్పించుకుంది. కానీ పాము దాని వెనకాలే వస్తోంది.

అణువు గట్టిగా అరిచింది. "ఎవరైనా నన్ను కాపాడండి! పాము నన్ను తినేస్తుంది!" అని అది భయంతో కేకలు వేసింది.

ఆ అరుపు విని అడవిలోని జంతువులు చూశాయి. కానీ పాము అంటే అందరికీ భయం. ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. అప్పుడు వీర అక్కడి నుంచి వెళ్తోంది. అది అణువు అరుపు విని, ఆగింది. అది చూసింది అణువు ప్రమాదంలో ఉంది. పాము దాన్ని పట్టుకోబోతోంది.

వీర మనసులో ఒక ఆలోచన వచ్చింది. "ఈ చిన్న ఉడత ఒకసారి నా ప్రాణాలు కాపాడింది. నేను దానికి ధన్యవాదాలు కూడా చెప్పలేదు. అది ఎంతో శ్రమించి నన్ను వల నుంచి కాపాడింది. ఇప్పుడు అది ప్రమాదంలో ఉంది. నేను సహాయం చేయాలా? వద్దా?" అని ఆలోచించింది.

అప్పుడు వీరకు తన తప్పు అర్థమైంది. "నేను ఎంత కృతజ్ఞత లేని పిచ్చిదాన్ని! ఆ చిన్న ఉడత నాకు సహాయం చేసినా, నేను అలా గర్వంగా మాట్లాడాను. కానీ ఇప్పుడు దానికి సహాయం అవసరం. నేను దాని సహాయానికి వెళ్లాలి." అని అది నిశ్చయించుకుంది.

వీర ఒక పెద్ద గర్జన చేసింది. ఆ గర్జన విని పాము భయపడి, వెనక్కి తిరిగి చూసింది. వీర పాము వైపు భీకరంగా దూసుకొచ్చింది. అది తన పెద్ద పంజాలతో పామును కొట్టింది. పాము భయంతో అక్కడి నుంచి జారుకుని పారిపోయింది.

అణువు ప్రాణాలతో బయటపడింది. అది భయంతో, ఆశ్చర్యంతో వీర వైపు చూసింది. "పులిగారూ! మీరు నా ప్రాణాలు కాపాడారు! మీరు నా సహాయాన్ని పట్టించుకోలేదు. కానీ మీరు నాకు సహాయం చేశారు! ఎందుకు?" అని అడిగింది.

వీర అణువు దగ్గరికి వెళ్లి, వంగి, తన పెద్ద తలను అణువు ముందు వంచి, "అణువూ! నన్ను క్షమించు. నేను చాలా గర్విష్ఠిని. నువ్వు నా ప్రాణాలు కాపాడావు. నీకు ధన్యవాదాలు కూడా చెప్పలేదు. నేను నీ సహాయాన్ని తక్కువగా అంచనా వేశాను. కానీ ఇప్పుడు నీ ప్రమాదం చూసి, నాకు నా తప్పు అర్థమైంది. ఎంత చిన్న సహాయం అయినా, అది కృతజ్ఞతతో స్వీకరించాలి. నేను నేర్చుకున్నాను. కృతజ్ఞత లేని జీవితం వ్యర్థం. నువ్వు నన్ను క్షమించాలి. నా స్నేహితురాలివి కాగలవా?" అని వినయంగా అడిగింది.

అణువు కళ్లలో సంతోషంతో, "పులిగారూ! నేను మిమ్మల్ని క్షమిస్తున్నాను. మీరు నా ప్రాణాలు కాపాడారు. ఇప్పుడు మనం ఇద్దరం సమానం. నేను మీకు సహాయం చేశాను, మీరు నాకు సహాయం చేశారు. ఇదే నిజమైన స్నేహం. కృతజ్ఞత ఉన్న మనసే గొప్పది" అంది. ఆ రోజు నుంచి వీర మరియు అణువు మంచి స్నేహితులు అయ్యారు. వీర ఇక గర్వంగా ఉండేది కాదు. అది ఎవరైనా సహాయం చేస్తే, కృతజ్ఞతగా ధన్యవాదాలు చెప్పేది. 

నీతి : ఎవరు ఎలాంటి సహాయం చేసినా, మనం కృతజ్ఞతగా ఉండాలి. ఎంత చిన్న సహాయమైనా, దాని విలువ ఉంది. మనకు సహాయం చేసిన వారిని గుర్తించి, వారికి ధన్యవాదాలు చెప్పాలి. ఎంత పెద్దవారికైనా, ఎంత బలవంతులకైనా సహాయం అవసరం. ఆ సహాయాన్ని గుర్తించి, ఆ వ్యక్తికి కృతజ్ఞత చూపించాలి. అదే నిజమైన గొప్పతనం.