బావిలో పడిన జింక పిల్ల

 

ఒక పెద్ద అడవిలో ఒక అందమైన పచ్చిక మైదానం ఉండేది. ఆ మైదానంలో చాలా జంతువులు కలిసి సంతోషంగా ఉండేవి. అక్కడ ఒక పెద్ద ఏనుగు ఉండేది. దాని పేరు గజేంద్ర. ఒక చురుకైన కుందేలు ఉండేది. దాని పేరు చిట్టి. ఒక తెలివైన నక్క ఉండేది. దాని పేరు చతుర. ఒక చిన్న పక్షి ఉండేది. దాని పేరు మధుర. నాలుగు జంతువులు మంచి స్నేహితులు. వారు కలిసి ఆడుకునేవారు. కలిసి ఆహారం వెతికేవారు. కలిసి సమయం గడిపేవారు.

ఒకరోజు ఉదయం వారు కలిసి ఆడుకోవడానికి మైదానం అంచున ఉన్న చెట్ల వైపు వెళ్తున్నారు. అక్కడ ఒక పాత, పాడుబడ్డ బావి ఉంది. ఆ బావి చాలా లోతుగా ఉంది. కానీ దాని చుట్టూ పచ్చని గడ్డి పెరిగి ఉండడం వల్ల, ఆ బావి ఉనికి ఎవరికీ తెలిసేది కాదు.

ఆ సమయంలో ఒక చిన్న జింక పిల్ల అక్కడికి వచ్చింది. దాని పేరు హరిణ. హరిణకు ఇంకా చిన్న వయస్సు. అది తల్లి నుంచి కొంచెం దూరంగా వచ్చి, ఆ పచ్చని గడ్డి తినడానికి వెళ్ళింది. కానీ అది ఆ పచ్చని గడ్డి కింద ఉన్న బావి గురించి తెలియకుండా, అక్కడి అంచున నిలబడి గడ్డి తినడం మొదలుపెట్టింది.

అకస్మాత్తుగా దాని కాలు జారింది. అది బావిలోకి పడిపోయింది. "అమ్మో! సహాయం! నన్ను కాపాడండి!" అని హరిణ గట్టిగా అరిచింది.

ఆ అరుపు విని గజేంద్ర, చిట్టి, చతుర, మధుర అక్కడికి పరుగెత్తుకొచ్చారు. వారు బావి అంచు దగ్గరికి వచ్చి కిందికి చూశారు. హరిణ చాలా లోతులో ఉంది. అది భయంతో, బాధగా అరుస్తోంది.

"అయ్యో! హరిణ బావిలో పడిపోయింది! దాన్ని ఎలా కాపాడాలి?" అని చిట్టి భయంగా అరిచింది.

గజేంద్ర ముందుకు వచ్చి, "నేను నా తొండాన్ని కిందికి పంపుతాను. హరిణ దాన్ని పట్టుకుంటుంది. నేను దాన్ని పైకి లాగుతాను" అని అంది.

గజేంద్ర తన పొడవాటి తొండాన్ని బావిలోకి పంపింది. కానీ బావి చాలా లోతుగా ఉంది. ఆ తొండం హరిణ దగ్గరికి చేరలేదు. అది కొంచెం దూరంలోనే ఆగిపోయింది. గజేంద్రకు బాధగా ఉంది. "నాకు చేతులు లేవు. నా తొండం అంత పొడవు లేదు. నేను దాన్ని చేరలేకపోతున్నాను" అంది.

అప్పుడు చిట్టి ముందుకు వచ్చింది. "నేను చాలా చిన్నదాన్ని. నేను బావి లోపలికి దూరి, హరిణను పట్టుకుని పైకి వస్తాను" అంది.

చిట్టి బావి అంచు దగ్గరికి వెళ్లి కిందికి చూసింది. అక్కడికి వెళ్లడానికి దారి చాలా ఇరుకుగా, జారుడుగా ఉంది. అది దూరబోయింది. కానీ కిందికి వెళ్ళేకొద్దీ, దానికి పట్టు దొరకక పడిపోబోయింది. అది వెంటనే వెనక్కి వచ్చింది. "అక్కడికి వెళ్లడం చాలా ప్రమాదకరం. నేను కూడా పడిపోతాను. నేను ఒక్కదాన్నే కాపాడలేను" అని బాధగా అంది.

అప్పుడు మధుర ఎగిరింది. అది బావి లోపలికి వెళ్లి చూసింది. అక్కడి గోడలు నునుపుగా, జారుడుగా ఉన్నాయి. హరిణకు పట్టుకోవడానికి ఏమీ లేదు. అది బయటికి వచ్చి, "నేను హరిణకు దారి చూపించగలను. కానీ నేను దాన్ని పైకి లాగలేను. నాకు అంత బలం లేదు" అంది.

అందరూ నిరాశగా ఉన్నారు. ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒకటి చేయగలరు. కానీ ఎవరూ ఒక్కరే ఆ పని పూర్తి చేయలేరు.

అప్పుడు చతుర (నక్క) ముందుకు వచ్చింది. అది చాలా ఆలోచించింది. కాసేపటికి దాని కళ్లు మెరిశాయి. "నాకు ఒక మంచి ఆలోచన వచ్చింది! మనమందరం కలిసి పనిచేస్తే, హరిణను కాపాడవచ్చు" అంది.

"ఎలా?" అని మిగిలిన ముగ్గురూ అడిగారు.

చతుర ఇలా వివరించింది: "మన దగ్గర ఉన్న చిక్కని తీగలను తీసుకుందాం. గజేంద్ర, నీవు నీ తొండంతో చెట్ల మీద నుంచి పొడవాటి, బలమైన తీగలను క్రిందికి లాగు. మధుర, నీవు ఎగిరి ఆ తీగలు హరిణ దగ్గరికి చేరేలా వాటి దారి చూపించు. చిట్టి, నీవు చిన్నదానివి కాబట్టి, నీవు ఆ తీగలతో ఒక ఉచ్చు కట్టి, దాన్ని జాగ్రత్తగా కిందికి వదులు. హరిణ ఆ ఉచ్చును పట్టుకోగలదు. అప్పుడు గజేంద్ర, నీవు నీ పూర్తి బలంతో ఆ తీగను పైకి లాగు. నేను ఇక్కడ కాపలా ఉండి, మీరందరికీ దారి చూపిస్తాను. మనమందరం కలిసి చేస్తేనే ఇది సాధ్యం."

ఆ పథకం అందరికీ నచ్చింది. వారు వెంటనే పని మొదలుపెట్టారు.

గజేంద్ర తన పొడవాటి తొండంతో చెట్ల కొమ్మల నుంచి బలమైన, పొడవాటి తీగలను లాగింది. అది చాలా కష్టపడింది. కానీ అది ఆగలేదు. మధుర ఎగిరి, ఆ తీగలు ఎలా క్రిందికి వేయాలో గజేంద్రకు చూపించింది. "ఇక్కడ! ఇక్కడ వేయి! అది హరిణ దగ్గరికి చేరుతుంది" అంటూ అది దారి చూపించింది.

చిట్టి తన చిన్న చేతులతో ఆ తీగలతో ఒక గట్టి ఉచ్చు కట్టింది. అది ఆ ఉచ్చును జాగ్రత్తగా కిందికి వదిలింది. "హరిణా! నీవు ఈ ఉచ్చును పట్టుకో! దాన్ని నీ శరీరం చుట్టూ గట్టిగా చుట్టుకో!" అని చిట్టి కేకలు వేసింది.

హరిణ భయంతో ఉన్నా, చిట్టి మాట విని ఆ ఉచ్చును పట్టుకుంది. అది ఆ తీగను తన శరీరం చుట్టూ గట్టిగా చుట్టుకుంది.

"ఇప్పుడు గజేంద్ర! లాగు!" అని చతుర గట్టిగా అరిచింది.

గజేంద్ర తన పూర్తి శక్తితో ఆ తీగను పైకి లాగింది. అది చాలా కష్టపడింది. హరిణ బరువు, తీగ బరువు, బావి లోతు అన్నీ కలిసి గజేంద్రకు భారంగా ఉన్నాయి. కానీ అది ఆగలేదు. అది మరింత శక్తితో లాగింది.

మధుర ఎగిరి, హరిణ ఎక్కడ ఉందో, తీగ ఎలా ఉందో చూస్తూ, "అదే! అదే! కొన్ని అడుగులు మాత్రమే మిగిలాయి! కొంచెం మరింత లాగు!" అని ధైర్యం ఇచ్చింది.

చిట్టి బావి అంచు దగ్గరకు వెళ్లి, హరిణకు చేయి చాచింది. "హరిణా! నా చేతిని పట్టుకో! దగ్గరకు రా!" అని అరిచింది.

చతుర అందరికీ ఆదేశాలు ఇస్తూ, "ఇప్పుడు! గజేంద్ర, ఒక్కసారి బలంగా లాగు! మధుర, దారి చూపించు!" అని అంది.

అందరి సమన్వయంతో, గజేంద్ర చివరిసారిగా బలంగా లాగింది. హరిణ బావి అంచు దగ్గరికి వచ్చింది. చిట్టి వెంటనే దాని కాలును పట్టుకుని, పైకి లాగింది. హరిణ సురక్షితంగా బయటికి వచ్చింది.

అందరూ ఆనందంతో అరిచారు. "అదిగో! హరిణ బయటికి వచ్చింది! " అని వారు సంతోషించారు.

హరిణ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. అది తనను కాపాడిన నలుగురి వైపు చూసి, "మీరు నా ప్రాణాలు కాపాడారు. మీకు ఎన్ని ధన్యవాదాలు చెప్పినా తక్కువే. మీరు లేకపోతే నేను ఆ బావిలోనే చనిపోయేదాన్ని" అని అంది.

గజేంద్ర నవ్వి, "హరిణా! ఈ విజయం ఒక్కరిది కాదు. మనమందరం కలిసి చేసిన పని ఫలితం ఇది. నేను ఒక్కదాన్నే ఉంటే, నా తొండం చేరలేదు. చిట్టికి సహాయం లేకపోతే, అది కిందికి వెళ్లలేకపోయేది. మధుర ఒక్కటే ఉంటే, దానికి లాగే బలం లేదు. చతుర లేకపోతే మాకు పథకమే  తెలిసేది కాదు. అందరమూ కలిసి చేసాం కాబట్టే ఈ పని సాధ్యమైంది" అంది.

హరిణ వారి వైపు ప్రేమగా చూసి, "మీరు నాకు ఒక గొప్ప పాఠం నేర్పించారు. నేను ఇకపై ఒంటరిగా తిరగను. నేను కూడా ఈ బృందంలో భాగం కావాలనుకుంటున్నాను. మీతో కలిసి నేర్చుకుంటాను. ఎవరికైనా సహాయం అవసరమైతే, నేనూ మీతో పాటు ఉంటాను" అంది.

ఆ రోజు నుంచి ఆ అడవిలో ఆ ఐదు జంతువులు ఎప్పుడూ కలిసే ఉండేవి. హరిణ కూడా వారి స్నేహితురాలిగా మారింది. వారు కలిసి ఆడుకునేవారు. కలిసి ఆహారం వెతికేవారు. కలిసి ప్రమాదాలను ఎదుర్కునేవారు. వారి స్నేహం, వారి ఐక్యత అడవి అంతా వ్యాపించింది.

నీతి : ఒక్కరి శక్తి సరిపోకపోవచ్చు. ఒక్కరికి కొన్ని లోపాలు ఉండవచ్చు. కానీ అందరూ కలిసి పనిచేస్తే, ఆ లోపాలు పూడిపోతాయి. ప్రతి ఒక్కరికీ ఏదో ఒక ప్రత్యేకత ఉంటుంది. కొందరికి బలం ఉంటుంది. కొందరికి తెలివి ఉంటుంది. కొందరికి వేగం ఉంటుంది. కొందరికి చూపు ఉంటుంది. వీటన్నింటినీ కలిపితే, ఎంత పెద్ద కష్టమైనా దాన్ని అధిగమించవచ్చు. ఐక్యతలోనే నిజమైన బలం ఉంది. విడిపోయిన వారు బలహీనులు, కలిసిన వారు బలవంతులు.