కొండ ఎక్కిన నత్త

ఒక పచ్చని అడవి అంచున ఒక పెద్ద ఎత్తైన కొండ ఉండేది. ఆ కొండ ఎంత ఎత్తుగా ఉందంటే, దాని కొన మేఘాలను తాకుతూ ఉండేది. ఆ కొండ కింద ఒక చిన్న సెలయేరు ఒడ్డున చిన్నా అనే ఒక నత్త నివసించేది. చిన్నా చాలా చిన్నది. దాని వీపు మీద ఒక గుండ్రటి, బరువైన పెచ్చు ఉండేది. అది నెమ్మదిగా నడిచేది. అడవిలోని అన్ని జంతువులు చిన్నా నెమ్మదికి ఎగతాళి చేసేవి.

"చూడండి! ఆ నత్త ఎంత నెమ్మదిగా నడుస్తుందో! ఒక్క అడుగు వేయడానికి ఐదు నిమిషాలు పడుతుంది!" అని కుందేళ్లు అనేవి.

"అది ఎప్పుడైనా ఎక్కడికైనా చేరుతుందా? అసలు నడిచే జంతువా కాదా?" అని పక్షులు వెక్కిరించేవి.

కానీ చిన్నా ఆ మాటలు పట్టించుకోలేదు. దానికి ఒక పెద్ద కల ఉండేది. ప్రతిరోజూ సూర్యుడు ఉదయించే సమయంలో, ఆ కొండ కొన నుంచి బంగారు కిరణాలు ప్రసరిస్తుండేవి. ఆ దృశ్యం చిన్నాకి చాలా అద్భుతంగా అనిపించేది. "నేను ఒక్కసారి ఆ కొండ కొన ఎక్కి, అక్కడి నుంచి సూర్యోదయం చూడాలి. అది నా జీవితంలో ఉన్న గొప్ప కోరిక" అని  అనుకునేది.

ఒకరోజు చిన్నా నిర్ణయం తీసుకుంది. "నేను ఈ కొండను ఎక్కుతాను. ఎంత సమయం పట్టినా, ఎంత కష్టం వచ్చినా, నేను ఆ కొనకు చేరుకుంటాను" అని తనలో తాను అనుకుంది.

అది తన ప్రయాణం మొదలుపెట్టింది. మొదటి రోజు అది కొండ అడుగు భాగానికి చేరుకుంది. అక్కడ ఒక పెద్ద రాయి ఉంది. ఆ రాయి ఎక్కడానికి చిన్నా చాలా కష్టపడింది. అది నెమ్మదిగా, నెమ్మదిగా రాయి పక్కనే ఉన్న చిన్న చిన్న రంధ్రాల ద్వారా ఎక్కింది. కొన్ని గంటలు పట్టింది. కానీ అది ఆగలేదు.

అప్పుడు ఒక కోతి అక్కడికి వచ్చి, "చిన్నా! నువ్వు ఏం చేస్తున్నావు? నువ్వు ఈ కొండ ఎక్కబోతున్నావా? నీకు పిచ్చా? నువ్వు ఎంత నెమ్మదిగా నడుస్తావో! నీకు ఆ కొన చేరడానికి నెలలు పడుతుంది. వెళ్ళిపో, నీ ఇంటికి వెళ్ళి నిద్రపో" అని ఎగతాళి చేసింది.

చిన్నా శాంతంగా, "నాకు నెలలు పట్టినా పర్వాలేదు. నేను వదిలిపెట్టను. నా కలను సాధిస్తాను" అని సమాధానం ఇచ్చి, తన ప్రయాణం కొనసాగించింది.

రెండవ రోజు చిన్నా కొండ మధ్య భాగానికి చేరుకుంది. అక్కడ గడ్డి పరకలు, చిన్న చిన్న మట్టి ముద్దలు, రాళ్లు ఉన్నాయి. చిన్నా వాటి మీదుగా నెమ్మదిగా, జాగ్రత్తగా నడిచింది. దానికి ఎండ బాగా తగులుతోంది. అది చాలా అలసిపోయింది. దాహం వేసింది. కానీ దగ్గరలో నీరు లేదు. అది కొంచెం ఆగి, ఒక ఆకు కింద కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంది.

అప్పుడు ఒక పక్షి వచ్చి, "చిన్నా! నీకు తెలుసా, ఈ కొండ మీద గాలులు బలంగా వీస్తాయి. వర్షం వస్తుంది. మంచు కురుస్తుంది. నువ్వు అక్కడ చనిపోతావు. తిరిగి వెళ్ళిపో!" అని హెచ్చరించింది.

చిన్నా మెల్లగా, "చనిపోతే చనిపోతాను. కానీ నా కలను వదిలిపెట్టను. నేను ముందుకు వెళ్తూనే ఉంటాను" అని బదులిచ్చింది.

మూడవ రోజు భారీ వర్షం వచ్చింది. ఆ వర్షంలో చిన్నా జారిపోయి, కొంచెం కిందికి దొర్లింది. దాని పెచ్చు మీద గాయాలు అయ్యాయి. దానికి బాధగా ఉంది. కానీ అది లేచి, మళ్లీ ఎక్కడం మొదలుపెట్టింది. "నాకు నొప్పి ఉంది. కానీ నేను ఆగను. నా కల కోసం నేను ఇంకా కష్టపడతాను" అని అది తనలో తాను అనుకుంది.

నాల్గవ రోజు, ఐదవ రోజు ఇలా రోజులు గడిచాయి. చిన్నా ఎంత నెమ్మదిగా ఉన్నా, అది ఎప్పుడూ ఆగలేదు. కొన్ని రోజులు వడగాడ్పులు వచ్చాయి. కొన్ని రోజులు మంచు కురిసింది. కొన్ని రోజులు ఎండ కాల్చేసింది. కానీ చిన్నా ప్రతిరోజూ కొంచెం కొంచెం ముందుకు కదిలింది.

ఒకరోజు ఒక చిన్న ఉడత దానిని చూసి, "చిన్నా! ఇంత నెమ్మదిగా ఉండి, ఇంత కష్టపడి ఎక్కడం ఎందుకు? నీ ప్రాణం పోతుందేమో?" అని అడిగింది.

చిన్నా నవ్వి, "ఉడతా! నేను నెమ్మదిగా ఉండవచ్చు. కానీ నేను ఆగను. ప్రతిరోజూ కొంచెం కొంచెం ముందుకు వెళ్తూనే ఉంటాను. ఒకరోజు నేను ఖచ్చితంగా ఆ కొనకు చేరుకుంటాను. నా పట్టుదల నన్ను గెలిపిస్తుంది" అంది.

ఆ మాటలు విని ఉడత ఆశ్చర్యపోయింది. అది చిన్నాకు సహాయం చేయాలని అనుకుంది. "చిన్నా! నేను నీకు కొంచెం సహాయం చేస్తాను. నేను ముందుకు వెళ్లి, ఏ దారి సులభమో చూసి, నీకు చెప్తాను" అంది. అలా ఉడత చిన్నాకు దారి చూపించడం మొదలుపెట్టింది.

ఇంకా కొన్ని రోజులు గడిచాయి. చిన్నా ఇప్పుడు కొండ ఎత్తైన భాగంలో ఉంది. అక్కడి నుంచి అడవి అంతా కనిపిస్తోంది. దాని శరీరం అలసిపోయింది. దాని పెచ్చు మీద చాలా గాయాలు. కానీ దాని మనసు మాత్రం ఇంకా బలంగా ఉంది.

ఒక రోజు చిన్నా కొండ కొనకు దగ్గరగా ఉంది. ఆ కొన వద్ద ఒక చిన్న రాయి ఉంది. ఆ రాయి దాటితే కొన వస్తుంది. చిన్నా తన చివరి శక్తితో ఆ రాయి మీదికి ఎక్కింది. అది చాలా నెమ్మదిగా కదిలింది. కానీ వదలలేదు.

ఆఖరికి, సూర్యుడు ఉదయించే సమయానికి, చిన్నా కొండ కొనకు చేరుకుంది. అది ఎత్తుగా నిలబడి, తూర్పు దిక్కు వైపు చూసింది. ఆ క్షణంలో సూర్యుడు బయటికి వచ్చాడు. బంగారు, నారింజ, ఎరుపు రంగుల కిరణాలు ఆకాశాన్ని నింపేశాయి. మేఘాలు మంచులా తెల్లగా అడుగున ఉన్నాయి. ఆ దృశ్యం చూడటానికి ఎంతో అందంగా ఉంది. చిన్నా తన కళ్లను నమ్మలేకపోయింది. అది ఎంతోసేపు ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయింది.

"ఇదే నా కల! నేను ఇక్కడికి చేరుకున్నాను! ఇది ఎంత అద్భుతంగా ఉంది!" అని చిన్నా ఆనందంగా అరిచింది.

అడవిలోని అన్ని జంతువులు చిన్నా కొండ కొన ఎక్కిన వార్త విన్నాయి. అవి ఆశ్చర్యంతో అక్కడికి వచ్చి చూశాయి. నిజంగా చిన్నా ఆ కొన మీద ఉంది. దాని పక్కన ఉడత కూడా ఉంది.

కోతి ముందుకు వచ్చి, "చిన్నా! నిన్ను క్షమించు. నేను నిన్ను ఎంతగా ఎగతాళి చేశానో! నీకు ఇంత పట్టుదల ఉంటుందని నేను అనుకోలేదు. నీవు నిజంగా గొప్పవాడివి!" అంది.

పక్షి కూడా వచ్చి, "చిన్నా! నువ్వు నాకు ఒక పాఠం నేర్పించావు. నెమ్మదిగా ఉన్నా, పట్టుదల ఉంటే అసాధ్యం అనేది ఏదీ ఉండదు. నీవు మా అందరికీ స్ఫూర్తి" అంది.

చిన్నా నవ్వి, "నాకు నెమ్మది అలవాటు. కానీ నేను నా కల కోసం కష్టపడ్డాను. ప్రతిరోజూ కొంచెం కొంచెం ముందుకు వెళ్తూ ఉంటే, చివరికి గమ్యం చేరుకోవచ్చు. ఇది నేను నేర్చుకున్న పాఠం. మీరు కూడా ఏదైనా కల కోసం పట్టుదలతో ప్రయత్నిస్తే, మీరు ఖచ్చితంగా గెలుస్తారు. మీరు నెమ్మదిగా ఉన్నా, చిన్నగా ఉన్నా, అది పట్టించుకోకండి. మీరు మీ పని చేస్తూనే ఉంటే, ఒకరోజు మీరు విజయం సాధిస్తారు" అని చెప్పింది.

ఆ కొండ కొన మీద నుంచి చిన్నా సూర్యోదయం చూస్తూ ఉండిపోయింది. అది తన జీవితంలో ఎప్పటికీ మరిచిపోలేని క్షణం. అది తన గమ్యాన్ని చేరుకుంది. కానీ అంతకంటే ముఖ్యంగా, అది తనలోని ఓపిక, పట్టుదల, ధైర్యాన్ని కనుగొంది.

నీతి : మీరు నెమ్మదిగా ఉన్నా, చిన్నగా ఉన్నా పర్వాలేదు. కానీ మీకు ఒక కల ఉండాలి. ఆ కల కోసం పట్టుదలతో, ఓపికగా, కష్టపడి పని చేయాలి. ఎంత కష్టం వచ్చినా, ఎవరు ఎగతాళి చేసినా, మనం మన పని చేస్తూనే ఉంటే, ఒకరోజు విజయం మన కాళ్ల దగ్గరికి వస్తుంది. అసాధ్యం అనేది ఏదీ లేదు.