ఆకాశం చూసిన చీమ

ఒక అడవిలో ఓ పెద్ద పుట్ట ఉండేది. ఆ పుట్టలో వేలకొద్దీ చీమలు ఉండేవి. ఆ చీమలన్నీ కలిసి పనిచేసేవి. కొన్ని ఆహారం తెచ్చేవి, కొన్ని పుట్టను బలోపేతం చేసేవి, కొన్ని గుడ్లను కాపాడేవి. ప్రతి చీమకు ఒక పని ఉండేది. అందరూ కలిసి సంతోషంగా జీవిస్తుండేవారు.

ఆ పుట్టలో గుల్లి అనే ఒక చిన్న చీమ ఉండేది. గుల్లి అందరి కంటే వేరు. దానికి అడవి అంటే, భూమి అంటే, పుట్ట అంటే ఎప్పుడూ విసుగు. అది ఎప్పుడూ పైకి చూస్తూ, "ఆకాశంలో ఏముందో? ఆ నీలిరంగు దూరంగా ఎక్కడికి వెళ్తుంది? పక్షులు ఎలా ఎగురుతాయి?" అని ఆలోచిస్తూ ఉండేది. మిగిలిన చీమలు దాన్ని వెక్కిరించేవి. "గుల్లీ! నీకు ఆకాశంతో పనేమిటి? నీ పని ఆహారం తెచ్చుకోవడం, పుట్టను కాపాడుకోవడం. అంతే. నీకు ఆకాశం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి?" అని అడిగేవి.

గుల్లి ఆ మాటలు లెక్కచేయలేదు. దాని కలలు మాత్రం ఎప్పుడూ ఆకాశం వైపే ఉండేవి. ఒక రోజు ఉదయం భారీ గాలి వీచింది. ఆ గాలి ఎంత బలంగా ఉందంటే, ఆకులు రాలిపోయాయి, దుమ్ము ఎగిరింది. గుల్లి ఆహారం కోసం బయటికి వెళ్లింది. అది ఒక పెద్ద బరువైన ఆకు మీద ఎక్కింది. అంతలోనే ఆ గాలి ఆ ఆకును ఎత్తుకుని పైకి లేపింది. గుల్లి భయంతో ఆకును గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆకు ఎగురుతూ, ఎగురుతూ, ఒక పెద్ద రావి చెట్టు కొమ్మ మీద పడింది.

గుల్లి కళ్లు తెరిచి చూసింది. అది చూసిన దృశ్యం దాని జీవితాన్ని మార్చేసింది. ఆ చెట్టు కొమ్మ నుంచి అడవి అంతా కనిపించింది. ఆకుపచ్చని చెట్లు, మెరిసే నది, దూరంగా కొండలు. కానీ అన్నిటికంటే అద్భుతంగా ఆకాశం కనిపించింది. ఎంత విశాలమైన నీలిరంగు! ఎన్నో తెల్లటి మేఘాలు! అవి నెమ్మదిగా కదులుతున్నాయి. సూర్యకాంతి వాటి మధ్య నుంచి బంగారు కిరణాలుగా ప్రసరిస్తోంది. గుల్లి నోరు తెరిచి ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ అలా నిలబడిపోయింది.

"ఇదేనా ఆకాశం? ఇంత అందంగా ఉంటుందా? నేను కలల్లో చూసిన దానికంటే వెయ్యి రెట్లు గొప్పగా ఉంది!" అని గుల్లి గుసగుస లాడింది.

అది ఆ కొమ్మ మీదే గంటల తరబడి కూర్చుని ఉంది. సమయం గడుస్తున్నా దానికి తెలియలేదు. అది పక్షులు ఎలా ఎగురుతున్నాయో, గాలి ఎలా వీస్తోందో, సూర్యుడు ఎలా కదులుతున్నాడో గమనిస్తూ మైమరచిపోయింది.

ఇంతలో దాని కళ్లు క్రింద వైపు తిరిగాయి. అక్కడ దూరంగా ఏదో పెద్దగా కదులుతూ వస్తోంది. అది ఏమిటో గమనించడానికి గుల్లి కళ్లను కుచించుకుంది. కొన్ని క్షణాల్లో దానికి అర్థమైంది అది ఏనుగుల బృందం. చాలా పెద్ద బృందం. వాటి కాలి కింద భూమి అదిరిపోతోంది. ఏనుగులు నేరుగా పుట్ట ఉన్న దిశగా వస్తున్నాయి. గుల్లి గందరగోళానికి గురైంది. "వీళ్లు నేరుగా మన పుట్ట మీదుగా వెళ్తే, మన పుట్ట నేలమట్టం అవుతుంది! అందరూ చనిపోతారు!" అని భయంతో అనుకుంది.

వెంటనే అది కొమ్మ నుంచి కిందికి వెళ్లడానికి సిద్ధమైంది. కానీ ఆకాశం అందం దాన్ని ఆపింది. "ఇంకొంచెం సేపు... ఇంకొంచెం సేపు చూస్తూ ఉంటే ఏమి పోతుంది? ఏనుగులు ఇంకా చాలా దూరంలోనే ఉన్నాయి. మొదట నేను ఈ అద్భుత దృశ్యాన్ని ఆస్వాదిస్తాను. తర్వాత ఒక పరుగు పరిగెత్తి వెళ్లి అందరికీ చెబుతాను" అని తనలో తాను సమాధానం చెప్పుకుంది.

మరో పావు గంట గడిచింది. గుల్లి ఆకాశంలో మేఘాల ఆకారాలను చూస్తూ కాలం గడిపింది. అది మళ్లీ ఆ ఏనుగుల వైపు చూసింది. ఇప్పుడు అవి చాలా దగ్గరకు వచ్చేశాయి. పుట్టకు కేవలం కొన్ని వందల అడుగుల దూరంలో ఉన్నాయి. గుల్లి గుండె దడదడలాడింది. ఇప్పుడు చెప్పకపోతే అంతా అయిపోతుందని అర్థమైంది. అది గబగబా చెట్టు మీద నుంచి కిందికి దిగడం మొదలుపెట్టింది. దారి పొడవునా అది పరుగెత్తింది. ఆకులు, కొమ్మలు, గడ్డి పరకల మీదుగా జారుకుంటూ, పడిపోతూ, మళ్లీ లేచి పరుగెత్తుతూ పుట్ట దగ్గరికి చేరింది.

అది పుట్టలోకి దూరి గట్టిగా అరిచింది: "అందరూ జాగ్రత్త పడండి.! ఏనుగులు వస్తున్నాయి! త్వరగా లోపలికి వెళ్లండి! లోతైన సొరంగాల్లో దాక్కోండి!"

పుట్ట అంతా కలకలం అయిపోయింది. చీమలు పరుగెత్తాయి, గుడ్లను లోపలికి తరలించాయి, సొరంగాలను మూసాయి. కానీ చాలా ఆలస్యమైపోయింది. ఏనుగులు పుట్ట మీదికి వచ్చాయి. వాటి పెద్ద కాళ్లు భూమిని కుదిపేశాయి. పుట్టలోని చాలా భాగం కూలిపోయింది. కొన్ని చీమలు క్రిందికి పడిపోయాయి. కొన్ని ఏనుగు కాలి కింద నలిగిపోయాయి. భయానకమైన కొన్ని నిమిషాల తర్వాత ఏనుగులు వెళ్లిపోయాయి. ప్రకృతి మళ్లీ ప్రశాంతంగా మారింది.

కానీ పుట్ట శిథిలావస్థలో ఉంది. చాలా చీమలు గాయపడ్డాయి. పుట్ట రాణి బయటికి వచ్చి పరిస్థితిని చూసింది. ఆమె చాలా దిగ్భ్రాంతికి గురైంది. ఆమె గుల్లి వైపు తిరిగి, "గుల్లీ, నీకు ముందే తెలుసా? ఏనుగులు వస్తున్నాయని?" అని గంభీరంగా అడిగింది.

గుల్లి తల దించుకుంది. దాని కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి. "అవును రాణీ గారూ... నాకు ముందే తెలుసు. నేను రావిచెట్టు కొమ్మ మీద నుంచి చూశాను."

రాణికి కోపం వచ్చింది. "ముందే తెలిస్తే ఎందుకు అంత ఆలస్యంగా చెప్పావు? ఎందుకు వెంటనే రాలేదు? ఇంత విపత్తు జరగడానికి కారణం నువ్వే!"

గుల్లి ఏడుస్తూ చెప్పింది: "నాకు చాలా బాధగా ఉంది. నేను ఆకాశాన్ని చూశాను. అది ఎంత అందంగా ఉందంటే, దాన్ని ఆస్వాదిస్తూ కూర్చుండిపోయాను. ఏనుగులు దగ్గరవుతున్నాయని తెలిసి కూడా, ఇంకొంచెం సేపు చూస్తే ఏమి పోతుందని ఆలోచించాను. నా స్వంత ఆనందం కోసం నేను అందరి ప్రాణాలను పణంగా పెట్టాను. నేను చాలా తప్పు చేశాను."

రాణి చిరునవ్వు నవ్వి, "గుల్లీ, ఆకాశం చూడాలనే కోరిక తప్పు కాదు. కానీ నీకు మాత్రమే ఆ ఆనందం, మాకు మాత్రమే ఆ ప్రమాదం అని భావించడం తప్పు. నీకు తెలిసిన సమాచారం నీ సొంతం కాదు. అది ఉమ్మడి ఆస్తి. ఎందుకంటే నీ ప్రాణాలు, మా ప్రాణాలు ఒకటే. ఒకరి ఆనందం కోసం మరొకరు బలవడం ధర్మం కాదు. ఈ పాఠం నీకు జీవితాంతం గుర్తుండాలి" అంది.

గుల్లి ఆ రోజు నుంచి తన స్వార్థాన్ని పూర్తిగా వదిలేసింది. అది ఆకాశాన్ని చూసే కోరికను మర్చిపోలేదు. కానీ ఇప్పుడు ఆ అందాన్ని కలలో మాత్రమే భద్రపరచుకుంది. అసలు సంగతి ఏమిటంటే, దానికి ఇప్పుడు పని మీద శ్రద్ధ ఎక్కువ. అది అడవిలో ఏదైనా ప్రమాదం కనిపించినా వెంటనే పుట్టకు పరుగెత్తి అందరికీ చెబుతుంది. ఒకసారి అది పామును చూసి ముందే హెచ్చరించింది. మరొకసారి అది వర్షం వస్తోందని హెచ్చరించి, ఆహారాన్ని లోపలికి తరలించడంలో సహాయపడింది.

పుట్టలోని ప్రతి ఒక్కరూ గుల్లిని ఇప్పుడు గౌరవిస్తారు. ఆకాశం ఎలా ఉంటుందో అడిగినప్పుడు, గుల్లి నవ్వి ఇలా చెబుతుంది: "ఆకాశం చాలా అందంగా ఉంటుంది. కానీ నా పుట్ట, నా స్నేహితులు, నా కుటుంబం కంటే అందంగా మాత్రం కాదు. ఎందుకంటే ఆకాశం నాకు ఒంటరిగా ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. కానీ మన పుట్ట, ఈ ఐక్యత నాకు నిజమైన జీవితాన్ని ఇస్తుంది."

నీతి: స్వలాభం, స్వల్ప ఆనందం కోసం పెద్ద నిజాలు, ప్రమాదాలను దాచకూడదు. ఒకరికి తెలిసిన సమాచారం అందరికీ చెందాల్సినదే. సమిష్టి భద్రత కంటే వ్యక్తిగత ఆసక్తిని పెంచుకోవడం విపత్కర పరిణామాలకు దారితీస్తుంది. నిజమైన తెలివి అంటే పొందిన జ్ఞానాన్ని అందరితో పంచుకోవడమే.