పొగరుబోతు ఈగ

ఒక పచ్చని పచ్చిక మైదానంలో ఘనుడు అనే ఎద్దు ఉండేది. ఘనుడు చాలా పెద్దది, బలమైనది. దాని కొమ్ములు రెండు పెద్ద కత్తుల్లా ఉండేవి. దాని శరీరం మాంసంతో నిండి, నల్లగా మెరుస్తూ ఉండేది. అది నడిచినప్పుడు భూమి కొద్దిగా కంపించేది. అది అరిచినప్పుడు ఆ శబ్దం మైదానమంతా వినిపించేది. అడవిలోని అన్ని జంతువులకు ఘనుడంటే కొంచెం భయం కూడా. కానీ ఘనుడు ఎప్పుడూ శాంతంగా ఉండేది. దానికి ఎవరి మీదా కోపం, అహంకారం లేదు. అది రోజంతా గడ్డి మేస్తూ, సూర్యుడి వెచ్చదనంలో సేద తీరుతూ, నదిలో స్నానం చేస్తూ సంతోషంగా గడిపేది. చిన్న చిన్న జంతువులు దాని దగ్గరికి రావడానికి భయపడేవి. అప్పుడు ఘనుడు వాటితో, "భయపడకండి. నేను ఎవరికీ హాని చెయ్యను. మీరు నా పక్కనే ఆడుకోవచ్చు" అని చెప్పేది. అందుకే ఆ చిన్న జంతువులన్నీ ఘనుడంటే చాలా ఇష్టపడేవి.

అదే మైదానంలో ఝంకారి అనే ఒక చిన్న ఈగ ఉండేది. ఝంకారికి అహంకారం ఎక్కువ. దాని శరీరం చాలా చిన్నది. కానీ అది తాను చాలా గొప్పదాన్నని అనుకునేది. పెద్ద జంతువులు అంటే దానికి కోపం. ఎందుకంటే అవి పెద్దవిగా, బలంగా ఉండటం అది సహించేది కాదు. అది ఎప్పుడూ చెప్పేది: "ఆ పెద్ద జంతువులకు ఏముంది? వాటికి కేవలం పెద్ద శరీరం మాత్రమే ఉంది. కానీ నేను ఎంత తెలివైనదాన్నో చూడండి. నేను వాటి చెవిలోకి దూరి, వాటి ముక్కు మీద కూర్చుని వాటిని వేధించగలను. కాబట్టి నేను వాటి కంటే గొప్పదాన్ని."

ఒకరోజు ఝంకారి ఘనుడిని చూసింది. ఘనుడు ఒక పెద్ద చెట్టు కింద నిశ్శబ్దంగా గడ్డి తింటూ కూర్చున్నాడు. ఝంకారి ఒక పందెం పెట్టుకుంది. "ఘనుడు అందరికంటే గొప్పవాడని అంటారు. నేను అతన్ని ఓడిస్తే, అప్పుడు అందరూ నన్ను గొప్పదాన్నని అంటారు. నేను అతని చెవిలోకి వెళ్లి అతనికి బాధ కలిగిస్తాను. అతను ఏం చేస్తాడో చూద్దాం."

వెంటనే ఝంకారి ఘనుడి చెవి దగ్గరికి ఎగిరివెళ్లి, అతని పెద్ద చెవిలోకి దూసుకుపోయింది. అక్కడ అది చుట్టూ తిరగడం, "ఝం ఝం" మని శబ్దం చేయడం, కుట్టడం మొదలుపెట్టింది. దాని చిన్న కాళ్లతో ఘనుడి చెవి లోపలి భాగాన్ని గిల్లుతూ, కుట్టింది.

ఘనుడికి చిన్నగా గుచ్చుకుంది. అతనికి కొంచెం చిరాకు వచ్చింది. కానీ ఘనుడు అలాగే ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. అతను కేవలం తన చెవిని కొద్దిగా కదిపి, మళ్లీ గడ్డి మేయడం కొనసాగించాడు.

ఝంకారికి ఆశ్చర్యం వేసింది. "ఏమిటి? ఇతను ఎందుకు కదలడం లేదు? నేను అతని చెవిలో ఉన్నాను. అతనికి బాధ కలుగుతోంది. అయినా అతను ఏమీ మాట్లాడటం లేదు, అరవడం లేదు" అని అనుకుంది.

అప్పుడు ఝంకారి మరింత గట్టిగా కుట్టడం మొదలుపెట్టింది. అది ఎంత ప్రయత్నించినా ఘనుడు ఏమాత్రం గట్టిగా స్పందించలేదు. అతను గడ్డి తింటూనే ఉన్నాడు. అతను తోకను ఊపుతున్నాడు. కళ్లు తిప్పుతున్నాడు. కానీ అతనికి కోపం, భయం, ఆవేశం ఇవేమీ రాలేదు.

ఝంకారికి కోపం వచ్చింది. అది చెవి నుంచి బయటికి వచ్చి, ఘనుడి ముక్కు మీద కూర్చుంది. అప్పుడు అది గట్టిగా అరిచింది: "ఓయ్ ఘనుడా! నేను నీ చెవిలో ఉన్నాను. నేను నిన్ను కుట్టాను. నీకు బాధ కలగలేదా? నువ్వు ఎందుకు కదలకుండా ఉన్నావు? నీకు ధైర్యం లేదా? నేను నీ కంటే గొప్పదాన్ని! నువ్వు పెద్దవాడివై ఏమి లాభం? ఒక చిన్న ఈగకు భయపడి అలా కదలకుండా ఉన్నావు!"

ఘనుడు శాంతంగా తన కళ్లను తిప్పి, ఆ చిన్న ఈగ వైపు చూశాడు. అతను నెమ్మదిగా, మెత్తగా మాట్లాడాడు: "ఝంకారీ! నువ్వు నా చెవిలో ఉన్నావని, నన్ను కుట్టావని నాకు తెలుసు. నీవు చేసిన హాని చాలా చిన్నది. అది నాకు పెద్దగా బాధ కలిగించలేదు."

ఝంకారి గర్వంగా నవ్వింది. "అలాగే! నేను నిన్ను ఓడించాను. నీకు ధైర్యం లేదు. అందుకే నువ్వు నన్ను ఏమీ చేయలేకపోయావు."

ఘనుడు చిరునవ్వుతో, "ఝంకారీ! నేను ఓడిపోయానా లేదా నేను నా శాంతిని కాపాడుకోవడం వల్ల గెలిచానా? నాకు తెలుసు, నేను నా తోకను ఒక్కసారి ఊపితే, నువ్వు దూరంగా ఎగిరిపోతావు. నేను ఒక్క అడుగు ముందుకు వేస్తే, ఆ గాలికి నువ్వు పారిపోతావు. కానీ నేను అలా చేయను" అని అన్నాడు. ఝంకారి మళ్లీ అడిగింది: "ఎందుకు? నీకు భయమా?"

ఘనుడు శాంతంగా ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: "భయం కాదు. నేను నిన్ను పట్టించుకోవడం ఇష్టపడను. ఎందుకంటే నువ్వు ఒక చిన్న ఈగవి. నువ్వు కుడితే నాకు అంతగా బాధ కలిగించదు. నీ శబ్దం నా చెవికి వినిపించినా, అది నా మనసుకు చేరలేదు. నాకు నా శాంతి చాలా ముఖ్యం. నీ మీద కోపం తెచ్చుకుని, ఆ శాంతిని కోల్పోవడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఆ కోపం నీకు హాని చేయడం కంటే నాకే ఎక్కువ నష్టం చేస్తుంది. అందుకే నేను నిన్ను లెక్క చేయడం లేదు."

ఝంకారికి ఆ మాటలు అర్థం కాలేదు. అది మళ్లీ గర్వంగా, "నీకు ధైర్యం లేదు. అందుకే నువ్వు ఇలా అంటున్నావు. నేను గెలిచాను" అంటూ మళ్లీ ఘనుడి చెవిలోకి దూరబోయింది.

ఇప్పుడు ఘనుడు తన తోకను ఒక్కసారి ఊపాడు. అది కేవలం ఒక చిన్న ఊపు మాత్రమే. కానీ ఆ ఊపు వల్ల వచ్చిన గాలి ఝంకారిని గట్టిగా కొట్టింది. ఝంకారి బలంగా విసిరిపడి, అక్కడి ఒక రాయి మీద పడింది. ఝంకారి బాధగా నేల మీద పడి ఉండిపోయింది.

ఘనుడు నెమ్మదిగా ఆ ఈగ దగ్గరికి వెళ్లి, దాని వైపు చూసి, "ఝంకారీ! ఇప్పుడు నీకు అర్థమైందా? నా బలం ఏమిటో? నీ తోటి వాళ్ళని వేధించడం, కోప్పడడం ఇవి బలం కావు. నిజమైన బలం అంటే శాంతిగా ఉండడం. నువ్వు ఎంతసేపు ప్రయత్నించినా, నా శాంతిని కదిలించలేవు. ఇప్పుడు నీకు బాధ కలిగింది. ఇది నీకు ఒక పాఠం. ఎవరిని వేధించాలని చూడకు. నీ స్థానం తెలిసి ఉండాలి" అని అన్నాడు.

ఝంకారికి ఇప్పుడు పూర్తిగా అర్థమైంది. దాని కళ్ళలో నీళ్లు వచ్చాయి. అది బాధగా, "క్షమించు ఘనుడా! నేను చాలా తప్పు చేశాను. నేను చాలా అహంకారంతో ఉండేదాన్ని. నా చిన్నతనం నన్ను గుడ్డిదాన్ని చేసింది. నీవు స్పందించకపోవడం భయం కాదు, అది గొప్పతనమని ఇప్పుడు నేను అర్థం చేసుకున్నాను. నిజమైన బలం అంటే ప్రతి చిన్న విషయానికి కోపగించుకోకపోవడమే. నన్ను మన్నించు" అని వేడుకుంది.

ఘనుడు దాని వైపు ప్రేమగా చూసి, "నిన్ను క్షమించాను ఝంకారీ. ఇప్పుడు వెళ్ళి, నీ పని చూసుకో. కానీ ఒక్కటి గుర్తుపెట్టుకో, పెద్దవాళ్లను, బలవంతులను వేధించడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నించకు. వారు స్పందించకపోవడం వారి బలహీనత కాదు, అది వారి గొప్పతనం. ఇక నుంచి నువ్వు మంచిగా ఉండు" అని చెప్పాడు.

ఝంకారి ఆ మాటలు విని, నిశ్శబ్దంగా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది. ఆ రోజు నుంచి అది ఎప్పుడూ పెద్ద జంతువులను వేధించడానికి ప్రయత్నించలేదు. అది ఇతర చిన్న ఈగలతో కలిసి, పూల మధ్య తేనె సేకరిస్తూ, సంతోషంగా జీవించసాగింది.

నీతి : మనకు పెద్దగా బాధ కలిగించని పనికిమాలిన విషయాలకు కోపగించుకోకూడదు. ప్రతి చిన్న మాటకు, పనికి కోపం తెచ్చుకునేవారు చివరికి తమ శాంతిని కోల్పోతారు. ఎవరి చేష్టలు మనకు హాని చేయలేవో, వారి కోసం మన మనశ్శాంతిని పాడుచేసుకోవడం తెలివితక్కువ పని. అసలు విజయం అంటే ప్రతి దానికి తిరిగి పోట్లాడడం కాదు, ఎప్పుడు స్పందించాలో, ఎప్పుడు వదిలేయాలో తెలుసుకోవడమే.