ఇంటిని మరచిన తాబేలు

ఒక పెద్ద సెలయేటి ఒడ్డున కవచి అనే ఒక చిన్న తాబేలు ఉండేది. కవచికి ఒక పెద్ద, బరువైన, ఆకుపచ్చ-గోధుమ రంగు మిశ్రమంతో కూడిన తాబేటి చిప్ప ఉండేది. ఆ చిప్ప దాని శరీరానికి ఒక భారీ ఇల్లులా ఉండేది. అది కదిలినప్పుడు ఆ చిప్ప కూడా కదిలేది. నెమ్మదిగా నడిచే ఆ తాబేలు ఎప్పుడూ ఇతర జంతువులు తనను చూసి నవ్వడం గమనించేది.

"చూడండి! ఆ తాబేలు ఎంత నెమ్మదిగా నడుస్తుందో! దాని ఇల్లు దాని వీపు మీద ఉంది, అందుకే ఎక్కడికీ త్వరగా వెళ్లలేకపోతోంది!" అంటూ కుందేళ్లు అరుస్తుండేవి.

"ఆ చిప్ప ఎంత పెద్దదో! దాని కాళ్లు కనిపించడం లేదు!" అంటూ చేపలు నీటిలో నవ్వేవి.

కవచి ఆ మాటలు విని చాలా బాధపడేది. అది ఎప్పుడూ ఆకాశంలో ఎగిరే హంసల వైపు చూస్తూ ఆశ్చర్యపోయేది. "ఆ హంసలకు ఎంత పొడవాటి, సన్నని, అందమైన మెడలు! అవి నీటిలో ఈత కొడుతుంటే ఎంత అందంగా ఉంటాయి! ఆకాశంలో ఎగురుతుంటే ఎంత స్వేచ్ఛగా ఉంటుంది!" అని అనుకునేది.

తర్వాత అది నీటిలో వేగంగా ఈత కొట్టే చేపలను చూసేది. "ఆ చేపలు ఎంత వేగంగా నీటిలో మెరుపులా కదులుతాయి! వాటికి ఈ పెద్ద, బరువైన చిప్ప లేదు. అందుకే అవి ఇంత త్వరగా వెళ్తాయి. నాకు ఈ చిప్ప శాపంలా ఉంది. నాకు హంసలా పొడవాటి మెడ కావాలి, చేపలా వేగవంతమైన ఈత కావాలి. ఈ భారీ చిప్ప వల్ల నేను ఏమీ చేయలేకపోతున్నాను" అని రోజూ గొణుక్కునేది.

ఒక రోజు కవచి సెలయేటి ఒడ్డున కూర్చుని బాధగా కన్నీళ్లు పెడుతుండగా, ఆకాశం నుంచి ఒక కాంతి కిరణం దిగివచ్చింది. ఆ కాంతి మధ్య నుంచి వనదేవత బయటపడింది. ఆమె సాక్షాత్తు ప్రకృతికి అధిపతి. ఆమె దివ్యమైన కాంతితో మెరిసిపోతోంది.

"ఏమిటి కవచీ? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు కావలసింది ఏమిటి?" అని వనదేవత మృదువుగా అడిగింది.

కవచి తలెత్తి చూసింది. దాని కళ్లలో ఆశ. "అమ్మా! నాకు ఈ చిప్ప వద్దు. ఇది మోస్తూ అలసిపోతున్నాను. నాకు హంసలా పొడవాటి, అందమైన మెడ కావాలి. అలాగే చేపలా వేగవంతమైన ఈత కొట్టడానికి వీలుగా రెక్కలు లేదా రెక్కలాంటి కాళ్లు కావాలి. ఈ చిప్పను తీసేసి, ఆ లక్షణాలు నాకు ఇవ్వగలవా?" అని ప్రార్థించింది.

వనదేవత కాసేపు ఆలోచించి, "కవచీ! నీ కోరిక నాకు అర్థమైంది. కానీ ఒక్కసారి ఆలోచించు, నీ చిప్ప నీకు రక్షణ, ఇల్లు, భద్రత. దాన్ని వదిలేస్తే..." అని చెప్పబోయింది.

కానీ కవచి అడ్డుపడింది. "అమ్మా! నాకు ఆ రక్షణ వద్దు. ఇతరులు నా గురించి అనుకునేదే ముఖ్యం. హంసలా, చేపలా అందరిలా అవ్వాలనే నా కోరిక. దయచేసి నా కోరిక తీర్చు" అని మరింత బతిమాలింది.

వనదేవత నిట్టూర్చింది. "తథాస్తు! నీ కోరిక తీరుస్తున్నాను. కానీ ఒక్క షరతు. నీకు ఇష్టం వచ్చినప్పుడు నన్ను పిలిచి, తిరిగి నీ పాత స్థితి కావాలని అడగవచ్చు. కానీ అది ఒక్కసారి మాత్రమే" అని చెప్పి, చేతులు ఊపింది.

మెరుపు కిరణం ఒక్కసారిగా కవచి చుట్టూ తిరిగింది. దాని బరువైన చిప్ప అదృశ్యమైంది. దాని మెడ నెమ్మదిగా పొడవుగా, సన్నగా మారింది. దాని కాళ్లు చేపల రెక్కల్లా సన్నగా, వేగవంతంగా కదిలేలా మారిపోయాయి. కవచి నీటిలోకి దూకింది. ఒక్కసారిగా అది అతి వేగంగా నీటిలో ఈదింది. "ఆహా! ఎంత వేగంగా వెళ్తున్నాను!" అని సంతోషించింది. తర్వాత అది తన పొడవాటి మెడను ఊపుతూ, హంసలా నీటి ఉపరితలంపై ఈదుతూ గర్వంగా కనిపించింది.

ఆ రోజు సెలయేటిలోని అన్ని జంతువులు కవచి వైపు ఆశ్చర్యంగా చూశాయి. "అబ్బా! కవచి ఎంత మారిపోయింది! ఇప్పుడు అది హంసలా, చేపలా ఉంది!" అని అనుకున్నాయి. కవచికి గర్వం తలకెక్కింది. అది ఇతర తాబేళ్ల వైపు చూసి, "చూడండి! నేను ఎంత అందంగా, వేగంగా మారాను! మీరు ఇంకా ఆ పెద్ద చిప్పలతో నెమ్మదిగా కదులుతున్నారు. నేను ఇప్పుడు మీలో ఒకరిని కాను" అని వెక్కిరించింది.

కానీ సంతోషం ఎక్కువసేపు ఉండలేదు. కొన్ని గంటల తర్వాత సూర్యుడు అస్తమించే సమయానికి, ఆకాశంలో ఒక పెద్ద డేగ కనిపించింది. ఆ డేగ చాలా ఆకలితో ఉంది. అది నీటి ఉపరితలంపై ఏదో కదులుతుండడం గమనించింది, అది కవచి. డేగ వేగంగా కిందికి దూసుకొచ్చింది.

కవచి డేగను చూసి భయంతో వణికిపోయింది. అది వెంటనే నీటిలోకి దూరి, తన పాత చిప్పలో దాక్కోవాలని ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ చిప్ప ఎక్కడ? అది లేదు! కవచి తన కాళ్లు, తలను దాచుకోవడానికి ఒక చోటు కోసం వెతికింది, కానీ ఏమీ లేదు. దాని శరీరం పూర్తిగా బయటపడి ఉంది. అది భయంతో అరవడం మొదలుపెట్టింది.

"అమ్మా! నన్ను కాపాడు! డేగ నన్ను తినేస్తుంది!" అని గట్టిగా కేకలు వేసింది.

డేగ దాని వైపు వస్తోంది. కవచి తన పొడవాటి మెడను తిప్పుతూ, తన కాళ్లను కదిలిస్తూ, నీటిలో వేగంగా ఈదడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ పొడవాటి మెడ, వేగవంతమైన కాళ్లు డేగకు సులభంగా కనిపించాయి. డేగ తన పెద్ద గోళ్లతో కవచిని పట్టుకోబోయింది.

ఆ క్షణంలో కవచి వనదేవతను గుర్తు చేసుకుంది. అది ప్రార్థించింది: "అమ్మా! వనదేవతా! నన్ను క్షమించు. నా చిప్ప లేకపోవడం వల్ల నేను పూర్తిగా నిస్సహాయురాలిని. ఆ చిప్ప నా ఇల్లు, నా రక్షణ, నా భద్రత. దయచేసి నన్ను నా పాత స్థితికి తిరిగి తీసుకెళ్లు. ఇకపై నేను హంసలా, చేపలా అవ్వాలని కోరుకోను. నేను తాబేలుగా, నా చిప్పతోనే సంతోషంగా ఉంటాను. అదే నా ఇల్లు!"

వెంటనే ఒక కాంతి కిరణం వచ్చి డేగను వెనక్కి నెట్టింది. డేగ భయంతో పైకి ఎగిరిపోయింది. కాంతి మధ్యలో కవచి పాత స్థితిలోకి మారిపోయింది. మళ్లీ దాని బరువైన, గట్టి ఆకుపచ్చ-గోధుమ చిప్ప వచ్చేసింది. కవచి వెంటనే తన చిప్ప లోపలికి తలను, కాళ్లను దాచుకుంది. ఇప్పుడు డేగ ఎంత ప్రయత్నించినా కవచిని పట్టుకోలేకపోయింది. గట్టి చిప్ప మీద డేగ గోళ్లు జారిపోయాయి. కొన్ని నిమిషాల్లో డేగ ఆకలితో అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

కవచి తన చిప్ప లోపలి నుంచి నెమ్మదిగా బయటికి వచ్చింది. దాని కళ్లు ఆనందంతో నిండిపోయాయి. అది తన చిప్పను ప్రేమగా తాకింది. "ఓహ్! నా ఇల్లు! నా రక్షణ! నీ కోసం ఎంత తపించానో! నేను పిచ్చిదాన్ని. నిన్ను విడిచిపెట్టి, ఇతరులను అనుకరించాలని అనుకున్నాను" అని అంది.

ఆ రోజు నుంచి కవచి తన చిప్ప గురించి ఎప్పుడూ బాధపడలేదు. అది ఇతర తాబేళ్లతో కలిసి నెమ్మదిగా, సంతోషంగా సెలయేటి ఒడ్డున తిరుగుతుండేది. ఒకరోజు ఒక చిన్న తాబేలు దానిని అడిగింది: "కవచీ! నీ చిప్ప చాలా బరువుగా ఉంది. నీకు అసహ్యంగా లేదా?"

కవచి నవ్వి, "లేదు చిన్నారీ! ఇది బరువుగా ఉండవచ్చు, కానీ ఇది నా ఇల్లు. ప్రమాదం వస్తున్నప్పుడు ఇది నన్ను కాపాడుతుంది. చలి, ఎండ, వర్షం అన్ని కాలాల్లో ఇది నాకు ఆశ్రయం. ఇతర జంతువులు ఎంత వేగంగా, అందంగా ఉన్నా, వాటికి ఇలాంటి కోట లేదు. ఇలా ఉండేలా ప్రకృతి ఏర్పరిచింది. దాన్ని అంగీకరించడమే నిజమైన తెలివి" అని సమాధానం ఇచ్చింది.

సెలయేటిలోని అన్ని జంతువులు ఈ కథ విన్నాయి. వారు కవచి వైపు చూసి గౌరవం పెంచుకున్నారు. కవచి ఇక ఇతరుల ప్రశంసల కోసం, అనుకరణల కోసం వెతకలేదు. అది తన స్వంత శరీరాన్ని, తన స్వంత ఇంటిని ప్రేమించడం నేర్చుకుంది. 

నీతి: ఇతరుల లక్షణాలను చూసి అసూయ పడి, మన ప్రత్యేకమైన రక్షణ, సామర్థ్యాల విలువను మరచిపోకూడదు. ప్రతి ఒక్కరికి ప్రకృతి ఒక ప్రత్యేకమైన "కవచాన్ని" ఇచ్చింది. వాటిని విడిచిపెట్టి, ఇతరులను అనుకరించడం మూర్ఖత్వం.