మౌన సందేశం

ఆమె పేరు మౌనిక. పుట్టుకతో మాటలేదు. నోటి నుండి ఒక్క శబ్దం కూడా రాదు. కానీ ఆమె కళ్ళు చాలా మాట్లాడేవి. చిన్నప్పుడు ఆమె తల్లి చనిపోయింది. తండ్రి మళ్ళీ పెళ్లి చేసుకుని, మౌనికను అమ్మమ్మ దగ్గర వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడు. అమ్మమ్మ మౌనికంటే భారంలా భావించేది. ఆమెకు పెట్టేందుకు గింజలు లేవు. అందుకే మౌనిక పదేళ్ల వయసులో, అమ్మమ్మ ఆమెను గుడికి అప్పగించింది. దేవదాసిగా.

గ్రామం పేరు దేవులపల్లి. అక్కడ ఒక పెద్ద ఆలయం ఉండేది. ఆ ఆలయంలో దేవదాసీ సంప్రదాయం ఇంకా బతికే ఉండేది. ఆమెకు చెప్పారు "నువ్వు ఇక దేవునికి సేవకురాలివి. నువ్వు ప్రేమించకూడదు. నువ్వు పెళ్లి చేసుకోకూడదు. నువ్వు సామాన్య స్త్రీవి కాదు. నువ్వు దేవుని భార్యవి." మౌనిక అర్థం చేసుకోలేకపోయింది. ఆమెకు ప్రేమించకూడదా? ఆమెకు స్పర్శలు, ఆప్యాయతలు, తనకు తోడు ఒకరు ఉండాలని అనుకోకూడదా? ఆమె ప్రశ్నలకు జవాబు లేదు. ఆమె మూగది. ఆమెకి గొంతు లేదు. ఆమె మౌనంగా ఆ సంప్రదాయాన్ని మోసుకుంది.

దేవదాసీ అంటే గ్రామంలో అర్థం ఆమె అందరికీ చెందినది, ఎవరికీ చెందనిది. రాత్రిళ్లు పెద్దమనుషులు ఆలయానికి వచ్చేవారు. మౌనిక వారి ముందు నృత్యం చేయాల్సి వచ్చేది. ఆమె మూగది కాబట్టి పాటలు పాడలేదు. కానీ ఆమె నృత్యం అన్ని మాటలకంటే బిగ్గరగా ఉండేది. ఆమె చేతులు గాలిలో కదిలేటప్పుడు, ఆమె కళ్ళు నేలను చూసేటప్పుడు, ప్రేక్షకుల గుండెలు బద్దలయ్యేవి. కానీ ఎవరూ ఆమెను ప్రేమించలేదు. ఎవరూ ఆమెను భార్యగా చూసుకోలేదు. ఆమె కేవలం ఒక వినోదం, ఒక సంప్రదాయం.

మౌనికకు పదిహేడేళ్లు. ఆమె నృత్యం ఇప్పుడు ప్రసిద్ధి చెందింది. చుట్టుపక్కల గ్రామాల నుండి ప్రజలు ఆమెను చూడటానికి వచ్చేవారు. ఒక రోజు, ఆలయానికి ఒక యువకుడు వచ్చాడు. అతని పేరు శేషు. అతను పక్క గ్రామంలో వడ్రంగి పని చేసుకుంటూ ఉండేవాడు. అతను మౌనిక నృత్యం చూసి, ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ కళ్ళలో ఏదో ఉంది. ఒంటరితనం, బాధ, కానీ దాగిన తేజస్సు. అతను ప్రతి రోజూ ఆలయానికి రావడం మొదలుపెట్టాడు. అతను మౌనిక కోసం పూలు తెచ్చేవాడు. ఆమె నృత్యం చేసిన తర్వాత, దూరంగా కూర్చుని ఆమెను చూస్తూ ఉండేవాడు.

మౌనికకు శేషు మీద ప్రేమ పుట్టింది. ఆమెకు తెలుసు దేవదాసికి ప్రేమించడం నిషిద్ధం. ఆమె ఒక సంప్రదాయానికి బందీ. ఆమెకి నోరు లేదు కానీ ఆమె హృదయం ఉంది. ఆ హృదయం శేషు కోసం చప్పుడు చేస్తోంది. ఒక రోజు, ఆమె తన నృత్యం ద్వారా శేషుకు తన ప్రేమ చూపించాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆ రాత్రి ఆలయంలో వేడుక. మౌనిక నృత్యం చేస్తూ, తన చేతులతో ఒక చిహ్నం చూపించింది గుండె ఆకారం. ఆమె కళ్ళు శేషు వైపు చూశాయి. శేషుకు అర్థమైంది. అతను లేచి నిలబడ్డాడు. అతను మౌనిక దగ్గరికి వెళ్ళాలనుకున్నాడు. కానీ ఆలయ పూజారి అడ్డుకున్నాడు. "ఇది దేవదాసి. ఆమె దేవునిది. ఆమెను ఎవరూ తాకలేరు. ఎవరూ ప్రేమించలేరు" అని కేకలు వేశాడు.

శేషు మాట్లాడలేదు. అతను తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ రాత్రి మౌనిక చాలా సేపు ఏడ్చింది. ఆమెకు శబ్దం లేదు. కానీ ఆమె భుజాలు అల్లాడాయి. ఆమె చేతులు తన ముఖాన్ని కప్పుకున్నాయి. ఆమె శరీరం మొత్తం ఏడుపులా కంపించింది. మర్నాడు, గ్రామ పెద్దలు మౌనికను పిలిచారు. "నీకు సిగ్గు లేదా? నువ్వు దేవదాసివి. నీ పని నృత్యం చేయడం, ప్రేమించడం కాదు. ఇక మీదట నువ్వు ఆలయంలోకి రావద్దు. నీ నృత్యం వల్ల దేవుడికి అవమానం జరిగింది" అని శపించారు.

మౌనిక ఆలయం వెలుపల నిలబడిపోయింది. ఆమెకు ఇప్పుడు ఆశ్రయం లేదు. ఆమెకు ఇల్లు లేదు. ఆమెకు దేవుడు కూడా లేడు. ఆమె రోడ్డు పక్కన కూర్చుంది. మూగది. ఒంటరిది. అందరూ తిరస్కరించినది.

శేషు వచ్చాడు. అతను మౌనిక పక్కన కూర్చున్నాడు. అతను చెప్పాడు, "నువ్వు దేవదాసివి కావు. నువ్వు ఒక స్త్రీవి. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. నీ మౌనాన్ని నా శబ్దంగా మార్చుకుంటాను. నీతో నేను బ్రతుకుతాను." మౌనిక తల ఎత్తి చూసింది. ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు. కానీ ఆ కన్నీళ్ల మధ్య ఒక చిరునవ్వు మెరిసింది. ఆమె తన చేతులతో నేలమీద రాసింది "నేను ప్రేమించడానికి భయపడను. నేను నృత్యం చేస్తాను. నా నృత్యమే నా గొంతు. అది ప్రపంచానికి వినిపిస్తుంది."

శేషు మౌనికను పెళ్లి చేసుకుంటానని చెప్పాడు. గ్రామమంతా అతన్ని చూసి నవ్వింది. "ఒక దేవదాసినా? మూగ దేవదాసినా? నీకు పిచ్చి పట్టిందా?" అని అందరూ అన్నారు. కానీ శేషు వారి మాటలు లెక్కచేయలేదు. అతను మౌనిక  చెయ్యి పట్టుకుని, గ్రామం మధ్యలో నిలబడ్డాడు. అతను బిగ్గరగా చెప్పాడు "ఈమె దేవుడి కోసం నృత్యం చేసింది. ఇప్పుడు ఈమె ప్రేమ కోసం నృత్యం చేస్తుంది. ఈమెకు గొంతు లేదు. కానీ ఈమె నృత్యానికి గొంతు ఉంది. ఆ నృత్యం ఈమె హక్కులను చాటుతుంది. ప్రేమించే హక్కును ఎవరూ అడ్డుకోలేరు."

మౌనిక శేషు మాటలు వినలేదు. కానీ ఆమె అతని కళ్ళు చూసి అర్థం చేసుకుంది. ఆమె లేచి నిలబడింది. ఆమె చేతులు పైకెత్తింది. ఆమె నృత్యం చేయడం మొదలుపెట్టింది ఎండలో, అంతమంది మనుషుల మధ్య. ఆ నృత్యం ఒక తిరుగుబాటు. ఆ నృత్యం ఒక విప్లవం. ఆమె కాళ్ళు నేలను ఢీకొట్టాయి. ఆమె చేతులు గాలిని చీల్చాయి. ఆమె కళ్ళు అందరినీ ప్రశ్నించాయి "నేను ఎందుకు ప్రేమించకూడదు? నేను ఎందుకు ఒంటరిగా ఉండాలి?" ఆ నృత్యంలో ఆమె తన బాల్యాన్ని, తన బాధను, తన ఆశను, తన ప్రేమను పోసింది. గ్రామస్తులు నిశ్శబ్దంగా చూస్తున్నారు. కొందరి కళ్ళు చెమర్చాయి. ఎందుకంటే ఆ నృత్యంలో ఒక సత్యం ఉంది, ప్రేమకు సంప్రదాయాలు అడ్డుకావు.

ఆ రోజు సాయంత్రం, గ్రామ పెద్దలు మౌనికను పిలిచారు. ఈసారి శపించడానికి కాదు, ఆశీర్వదించడానికి. వారు చెప్పారు "నీ నృత్యం మాకు ఒక పాఠం నేర్పింది. సంప్రదాయం పేరుతో మనుషులను బంధించడం తప్పు. నీవు దేవదాసివి కావు. నీవు ఒక మనిషివి. నీకు ప్రేమించే హక్కు ఉంది." మౌనిక ఆశ్చర్యపోయింది. ఆమె తన చేతులతో నమస్కారం చేసింది. ఆమె కళ్ళు మాట్లాడాయి "ధన్యవాదాలు."

మౌనిక శేషును పెళ్లి చేసుకుంది. ఆమె ఇప్పుడు భార్య. ఆమె ఇప్పుడు తల్లి. ఆమెకు ఒక కూతురు పుట్టింది. ఆ కూతురికి ఆమె పేరు పెట్టింది 'స్వర'. తనకు లేని గొంతు తన కూతురికి ఉండాలని. ఆ కూతురు పెద్దయ్యాక, మౌనిక ఆమెకు నృత్యం నేర్పించింది. కానీ  ఒక విషయం నేర్పింది "నీ నృత్యం నీ మాటల కంటే బిగ్గరగా ఉండాలి. నీ నృత్యం నీ ఆత్మను వెలికితీయాలి. ఎప్పుడూ ఎవరి కోసమూ నీ నృత్యాన్ని దాచుకోకు."

నేడు మౌనిక వృద్ధురాలు. ఆమె నడవలేదు. కానీ ఆమె ఇంటి ముందు ఒక చిన్న వేదిక ఉంది. అక్కడ ఆమె ప్రతి సాయంత్రం కూర్చుంటుంది. గ్రామంలోని పిల్లలు ఆమె చుట్టూ గుమిగూడుతారు. ఆమె వారికి నృత్యం నేర్పుతుంది. చేతులతో చూపిస్తుంది. కళ్ళతో వివరిస్తుంది. ఆమె నేర్పింది నాట్యం మాత్రమే కాదు. ఆమె నేర్పింది ఎంతటి సంప్రదాయం అడ్డొచ్చినా, నీ హృదయం పిలిచిన దారిలో నడవాలని. ప్రేమించడానికి ఎవరి అనుమతి అవసరం లేదు.