సవతి తల్లి

నా నిజమైన అమ్మ నేను పుట్టిన కొద్ది రోజులకే ఈ లోకం వదిలి వెళ్ళిపోయింది. ఆమె ముఖం నాకు ఎరుక లేదు. నాన్న నాకు కొత్త అమ్మని తీసుకొచ్చినప్పుడు నాకు ఆరేళ్లు. ఆమె పేరు సుజాత. మొదటి నుండీ నేను ఆమెను ద్వేషించాను. ఎందుకంటే నా నిజమైన అమ్మ స్థానాన్ని ఎవరూ నింపలేరని నా చిన్న మనసు గట్టిగా నమ్మింది.

నేను ఆమెతో ఎప్పుడూ గట్టిగా మాట్లాడేదాన్ని. "నువ్వు నా అమ్మవు కాదు. నేను నిన్ను అమ్మ అని పిలవను" అని అరిచేదాన్ని. ఆమె కళ్ళు చెమర్చేవి కానీ మౌనంగా ఉండేది. ఆమె నాకు వండి పెట్టేది, నా బట్టలు ఉతికేది, నాకు పాఠాలు చెప్పేది. కానీ నేను ఆమె చేతి నుండి తినేదాన్ని కాదు. ఆమె వండిన అన్నం నేను తిరస్కరించేదాన్ని. నాన్న కోప్పడేవారు, కానీ ఆమె వారిని ఆపేది. "వదిలెయ్యండి, ఇది ఆమెకు అలవాటు అవుతుంది" అని చెప్పేది.

నేను ఎనిమిదో తరగతి చదువుతున్న రోజు. ఒక రోజు చాలా గట్టి వాన. నేను బడికి వెళ్ళేటప్పుడు గొడుగు తీసుకోలేదు. సాయంత్రం నాకు జ్వరం వచ్చింది. నేను ఇంటికి వచ్చేసరికి నాకు కాలిపోయేంత జ్వరం. సుజాత నన్ను చూసి భయపడిపోయింది. వానలో తడుస్తూ డాక్టర్ ని పిలవడానికి వెళ్ళింది. కానీ డాక్టర్ రాలేదు. అప్పుడు ఆమె నన్ను తన వీపుపై ఎత్తుకుని, వానలో నడుస్తూ ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళింది. ఆ రాత్రంతా నా తలపై చల్లని గుడ్డ పెట్టుకుంటూ కూర్చుంది. నేను మైకంలో ఆమె చేయి పట్టుకున్నాను. ఆమె చేతి వేళ్లు చాలా వెచ్చగా ఉన్నాయి. నేను నిద్రలోకి జారుకున్నాను.

మర్నాడు ఉదయం కళ్ళు తెరిచి చూస్తే, సుజాత నా పక్కనే నిద్రపోతున్నది. ఆమె ముఖం అలసటతో వాడిపోయింది. ఆమె చీరకు ఇంకా తడి ఉంది. నేను లేవగానే ఆమె కళ్ళు తెరిచింది. నాకు టీ తెచ్చి ఇచ్చింది. నేను ఆ టీ తాగాను. ఆమెకు ఇది చాలా పెద్ద విషయంగా అనిపించింది. ఆమె కళ్ళలో ఆనందపు కన్నీళ్లు.

నాకు పదిహేనేళ్లు వచ్చాయి. నేను ఒక స్కూలు పోటీలో పాల్గొన్నాను. అందులో నేను ప్రథమ బహుమతి గెలుచుకున్నాను. బహుమతి ప్రదానం చేసే రోజు, ఎవరు రావాలనుకుంటున్నారు అని అడిగారు. నేను నాన్న అని చెప్పాను. నాన్నకు ఆ రోజు పని ఉండడంతో రాలేకపోయారు. సుజాత వచ్చింది. నేను ఆమెను చూడగానే నా ముఖం వాడిపోయింది. ఆమె బహుమతి తీసుకోవడానికి స్టేజి మీదికి వచ్చింది. నేను ఆమె వైపు కూడా చూడలేదు. ఆమె నిశ్శబ్దంగా బహుమతి అందుకుని, ఒక మూల కూర్చుంది. ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత, నా గదిలో ఆ బహుమతిని చూస్తుండగా, నాకు తెలియకుండానే నా చేతి వేళ్లు ఆ బహుమతి మీద ఆమె పేరును వ్రాశాయి. ఆమెకు తెలియకుండా నేను దాచిపెట్టాను.

నేను పట్టణంలో చదువుకోవడానికి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. అమ్మకి దూరంగా ఉండడం నాకు సంతోషంగా ఉంది. కానీ ఆరు నెలల తర్వాత ఒక రోజు నాకు తెలిసింది సుజాత తన బంగారు గొలుసు అమ్మి, ఆ డబ్బుతో నా ఫీజు కట్టిందని. ఆమె పుట్టినరోజుకు నాన్న ఆ గొలుసు బహుమతిగా ఇచ్చారట. నేను ఆమెను ఫోనులో అడిగాను, "నీ గొలుసు ఎక్కడ?" ఆమె నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. అప్పుడు నాకు నిజం తెలిసింది. ఆ రాత్రి నేను చాలాసేపు ఏడ్చాను.

నేను ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, సుజాత వంటగదిలో నా కోసం నా ఇష్టమైన పులిహోర చేస్తున్నది. నేను వెళ్లి ఆమె వెనుక నిలబడ్డాను. ఆమె నన్ను చూసి నవ్వింది. నేను మాట్లాడలేకపోయాను. నా కళ్ళు నిండాయి. ఆమె నా వైపు తిరిగి, నా బుగ్గను నిమిరింది. నేను ఆమె చేతిని పట్టుకుని, "అమ్మా..." అన్నాను. ఒక్కటే మాట. అంతే. ఆమె వంటగది నేలమీద కూర్చుని, నా తలను తన ఒడిలో పెట్టుకుని ఏడ్చింది. చాలా సంవత్సరాల మౌనం ఆ రోజు విరిగిపోయింది.

తర్వాతి సంవత్సరం, సుజాతకు కడుపు నొప్పి రోజూ వస్తోంది. నేను ఆమెను డాక్టర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లాను. డాక్టర్ చెప్పింది "ఇది చాలా కాలంగా జీర్ణ వ్యవస్థ బలహీనంగా ఉండడం వల్ల వచ్చింది. ఇన్నాళ్లు సరిగ్గా తినలేదు." నేను అమ్మను అడిగాను, "నువ్వు సరిగ్గా తినేదానివి కాదా?" అప్పుడు నాన్న చెప్పారు, "నీ కోసం ఆమె ఎప్పుడూ మొదట తినేది కాదు. నీకు మంచి పదార్థాలు వడ్డించి, తాను మిగిలింది తినేది. చాలా సంవత్సరాలుగా." ఆ మాట విని నాకు కనీళ్ళు వచ్చాయి. నేను ఆమెను ద్వేషించిన రోజులన్నీ, ఆమె నిశ్శబ్దంగా నా కోసం తన ఆకలిని ఆకలిగానే ఉంచుకుంది.

నేను ఆమె చేతులు తీసుకుని, ఆ చేతులను నా కళ్ళకు అద్దుకున్నాను. ఆ చేతులు కరుకుగా ఉన్నాయి. ఎన్ని పాత్రలు తోమాయో, ఎన్ని బట్టలు ఉతికాయో, ఎంత కష్టపడ్డాయో. నేను అన్నాను, "అమ్మా, నేను నీకు చేసిన అన్యాయాలన్నీ ఇప్పుడు అర్థమవుతున్నాయి. నువ్వు నిజమైన అమ్మవి. నీకంటే గొప్ప త్యాగం వేరే లేదు. ఇక మీదట నేను నీకు కూతురిగా ఉంటాను." ఆమె నన్ను కౌగిలించుకుంది. ఆ కౌగిలిలో నా బాల్యపు ద్వేషమంతా కరిగిపోయింది.

నేను ఇప్పుడు పెద్దదాన్ని. నాకు సొంత ఇల్లు, సొంత కుటుంబం ఉంది. కానీ ప్రతి శనివారం నేను సుజాతను కలవడానికి వెళ్తాను. ఆమెకు ఇప్పుడు వయసు మీదపడింది. ఆమె నెమ్మదిగా నడుస్తుంది. కానీ ఆమె చేతుల వెచ్చదనం ఇప్పటికీ అలాగే ఉంది. నేను ఆమెకు నిద్రపోయే ముందు పాదాలు నొక్కి పెడతాను. ఆమె నా తలను నిమిరుతుంది. మాకు మాటలు అవసరం లేదు. మౌనమే మా ప్రేమ భాషగా మారిపోయింది.

ఒకసారి నా పక్కింటి ఆవిడ నన్ను అడిగింది, "నీకు సొంత అమ్మ గుర్తుందా?" నేను చిరునవ్వు నవ్వాను. "నాకు రక్తాన్నిచ్చిన అమ్మ గురించి నాకు తెలియదు. కానీ నన్ను తన ఒడిలో పెట్టుకుని తన ప్రాణాన్నే నాకు విరాళంగా ఇచ్చిన అమ్మ ఒకరు ఉన్నారు. ఆమె పేరు సుజాత. ఆమెకంటే వేరే అమ్మ నాకు లేదు." 

నేను చివరిగా ఒక్కటి చెప్పాలి నిజమైన తల్లి ఆమె గర్భంలో నిన్ను మోయదు, ఆమె హృదయంలో మోస్తుంది. సుజాత నన్ను తొమ్మిది నెలలు కాదు, నా జీవితమంతా తన హృదయంలో మోసింది. నేను ఎప్పటికీ ఆమె కూతురినే.