Skip to main content

Telugu Stories Hub

Search This Blog

Contact Us

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

Thank you for visiting our website. If you have any questions, suggestions, feedback, or concerns, feel free to contact us anytime.

Email: triangularstock@gmail.com

We will try to respond as soon as possible.

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

Comments

Post a Comment

Popular Posts

చివరి మెట్రో

హైదరాబాద్ నగరంలో కొత్తగా ప్రారంభమైన మెట్రో లైన్ గురించి మొదట్లో అందరూ ఎంతో ఉత్సాహంగా మాట్లాడుకునేవారు. వేగం, సౌకర్యం, భద్రత అన్నీ అద్భుతంగా ఉండేవి. ప్రయాణికులు నవ్వుతూ, ఫోటోలు తీసుకుంటూ, తమ స్నేహితులకు మెట్రో టిక్కెట్లు చూపిస్తూ ఉండేవారు. కానీ ఆ మెట్రో లైన్ ప్రారంభమైన కొద్ది రోజులకే ఒక భయంకరమైన గుసగుస నగరమంతా వ్యాపించింది. "రాత్రి చివరి మెట్రోలో ఒక ప్రయాణికుడు ఎప్పటికీ దిగడు..." అని. మొదట ఇది సోషల్ మీడియాలో వైరల్ అయ్యే ఒక సాధారణ పుకారుగా కనిపించింది. ఒక ఫేస్బుక్ పోస్ట్, రెండు ట్వీట్లు, కొన్ని వాట్సాప్ ఫార్వర్డ్ మెసేజీలు. ఎవరూ దీన్ని నిజంగా నమ్మలేదు. కానీ కొంతమంది మెట్రో ఉద్యోగులు, రాత్రి డ్యూటీ చేసే సెక్యూరిటీ గార్డులు, మరియు కొద్దిమంది రాత్రి ప్రయాణికులు కూడా అదే విషయం ధృవీకరించడం మొదలుపెట్టారు. వారి మాటలు ఒక్కొక్కటిగా కలిసి ఒక భయంకరమైన నిజంగా మారాయి. ప్రతి రాత్రి, చివరి మెట్రో (రాత్రి 11:45 కి బయలుదేరేది) ఒక నిర్దిష్ట స్టేషన్ దాటిన తర్వాత, ఒక అదనపు ప్రయాణికుడు బోగీలో కనిపిస్తాడు. అతను నల్లటి కోటు ధరించి, తలదించుకుని కూర్చుంటాడు. ఎవరూ అతని ముఖం చూడలేరు. ట్రైన్ చివరి స్టేషన...

కార్డు ముక్క

ఆ బాలిక పేరు సంధ్య. వయసు పదకొండు ఏళ్ళు. ఆమె గ్రామం నుండి చాలా దూరంలో ఉన్న ఒక చిన్న పల్లెలో నివసించేది. ఆ పల్లెకు రోడ్డు కూడా లేదు. ఆమె ఇల్లు ఆ పల్లెకు చివరిది. అక్కడితో గ్రామం ముగిసిపోయేది. గ్రామంలో ఆమెను ఎవరూ తాకేవారు కాదు. ఎవరూ ఆమె ఇంట్లోకి వచ్చేవారు కాదు. బడిలో ఆమెను చివరి బెంచ్ మీద కూర్చోబెట్టేవారు. ఆమె చేతులు ముట్టుకుంటే, తోటి పిల్లలు చేతులు కడుక్కునేవారు. సంధ్యకు అర్థం కావడం మొదలుపెట్టింది. "నేను చివరి దానిని. నా స్థానం ఇదే" అని. ప్రతి సంవత్సరం పండగలు వచ్చేవి. ఉగాది, దీపావళి, సంక్రాంతి, వినాయక చవితి. అన్ని పండగలకూ గ్రామంలో పండగ వాతావరణం నిండేది. పిల్లలు కొత్త బట్టలు వేసుకునేవారు. మిఠాయిలు పంచుకునేవారు. ఒకరికొకరు కానుకలు ఇచ్చుకునేవారు. కానీ సంధ్యకు ఎప్పుడూ ఎవరూ కానుక ఇవ్వలేదు. ఆమె తల్లిదండ్రులు కూలీలు. వారికి పండగకు కొత్త బట్టలు కొనే ధైర్యం కూడా ఉండేది కాదు. సంధ్య ప్రతి పండగకూ ఒక మూల కూర్చుని, తన చేతులు తానే చూసుకునేది. ఆమె చేతుల్లో ఎప్పుడూ కానుక ఉండేది కాదు. ఒక సంక్రాంతి రోజు, గ్రామంలో పెద్ద పండగ జరుగుతోంది. అందరూ అందమైన బట్టలతో ఊరేగింపు వెళ్తున్నారు. సంధ్య తలుపు దగ్గర ...

ఆమె నా కూతురు

తెనాలి పట్టణ సమీపంలోని ఒక చిన్న గ్రామం చిన్నపాలెం. ఆ గ్రామంలో సుబ్బారావు, మహాలక్ష్మి దంపతులు నివసిస్తున్నారు. వారికి ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు. కూతురు పేరు లావణ్య. లావణ్యకు ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలు. ఆమె చాలా అందంగా, నిర్భయంగా ఉండేది. ఆమెకు స్థానిక కళాశాలలో ఒక యువకుడితో ప్రేమ ఏర్పడింది. ఆ యువకుడు వేరే కులానికి చెందినవాడు. కానీ ప్రేమకు కులం అడ్డుకాలేదు. కొద్ది నెలల్లో ఆ సంబంధం తల్లిదండ్రులకు తెలిసిపోయింది. సుబ్బారావుకు భయంకరమైన కోపం వచ్చింది. ఆమెను ఇంట్లో బంధించారు. కానీ అప్పటికే లావణ్య గర్భవతి అనే విషయం తెలిసింది. ఆ రాత్రి ఇంట్లో తుఫాను వచ్చింది. సుబ్బారావు కేకలు వేశాడు. "నువ్వు మా గౌరవాన్ని నేలపాలు చేసావు. ఈ గ్రామంలో మా ముఖం ఎలా చూపించుకోవాలి? నువ్వు మా కూతురివి కాదు." మహాలక్ష్మి నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చింది. ఆమెకు తెలుసు తన కూతురు తప్పు చేసింది. లావణ్య గర్భంతో నిలబడి, ఏడుస్తూ చెప్పింది. "నాన్నా, నేను తప్పు చేశాను. కానీ ఈ బిడ్డ నా తప్పు కాదు. ఈ బిడ్డకు కూడా బ్రతకడానికి హక్కు ఉంది. నన్ను క్షమించు." సుబ్బారావు ఆ మాటలు వినలేదు. "నువ్వు ఈ ఇంట్లో ఉండలేవు. వెళ్లిపో." లావణ...

Powered by Blogger