ఎదురీదిన ప్రేమ

హైదరాబాద్ నగరం. మాదాపూర్ హైటెక్ సిటీకి దగ్గరలో ఉండే ఒక చిన్న ఫ్లాట్. ఆ ఫ్లాట్లో నివసించేవారు ప్రియాంక, రాహుల్. ప్రియాంకకు ఇరవై ఏడు సంవత్సరాలు. మల్టీనేషనల్ కంపెనీలో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్. రాహుల్ కి ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు. స్టార్టప్ వ్యవస్థాపకుడు. వారి ప్రేమ కథ కాలేజీ రోజుల్లో మొదలైంది. ఆరు సంవత్సరాల ప్రేమ. మూడు సంవత్సరాల క్రితం వివాహం చేసుకున్నారు.

ప్రారంభంలో ప్రతిదీ అందంగా ఉండేది. ఇద్దరూ కలిసి సినిమాలు చూసేవారు. కలిసి వంట చేసుకునేవారు. వారాంతాల్లో ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోయేవారు. ఒకరికొకరు చిన్న చిన్న బహుమతులు ఇచ్చుకునేవారు. ప్రేమ అనేది ఇలా ఎప్పటికీ కొనసాగుతుందని వారు నమ్మారు.

కానీ కాలం మారింది.

రాహుల్ స్టార్టప్ రోజు రోజుకు అతన్ని మింగేసింది. పెట్టుబడిదారుల సమావేశాలు, ఉత్పత్తి ప్రారంభ తేదీలు, ఉద్యోగుల సమస్యల వల్ల అతను ఇంటికి వచ్చేసరికి అలసిపోయేవాడు. ప్రియాంకతో మాట్లాడే సమయం తగ్గింది. ఆమెతో కలిసి కూర్చునే సమయం దొరకలేదు.

ప్రియాంకకు ప్రమోషన్ వచ్చింది. ఆమె బాధ్యతలు పెరిగాయి. ఆమె కూడా రాత్రి పూట వర్క్ కాల్స్ చేయవలసి వచ్చింది. వారిద్దరూ ఒకే ఇంట్లో ఉండి, ఒకరినొకరు దాటుకుని వెళ్ళే పరిస్థితి వచ్చింది.

ఒక రోజు రాహుల్ ఇంటికి రాత్రి పదకొండు గంటలకు వచ్చాడు. ప్రియాంక లివింగ్ రూమ్ లో  ల్యాప్టాప్ ముందు కూర్చుని ఉంది.

"ఇంకా పని చేస్తున్నావా?" అని అడిగాడు.

"నీ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. నువ్వు రావడం ఆలస్యం అయింది."

"పెట్టుబడిదారులతో మీటింగ్ ఉంది. చాలా విషయాలు చర్చించాల్సి వచ్చింది."

ప్రియాంక నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. "రాహుల్, నేను నీతో మాట్లాడాలి."

"చెప్పు."

"నీకు నేను ఇంకా ముఖ్యమా?"

రాహుల్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "ఏమిటి ఆ ప్రశ్న? నువ్వే నా ప్రపంచం."

"నీ ప్రపంచంలో నేను ఎక్కడ ఉన్నాను? నువ్వు ఉదయం లేచినప్పటి నుంచి రాత్రి పడుకునే వరకు నీ ఫోన్, నీ ల్యాప్టాప్, నీ స్టార్టప్ ఇవే నీ జీవితం. నాకు స్థానం లేదు."

రాహుల్ నిట్టూర్చాడు. "ప్రియాంకా, నేను నీ కోసమే ఇవన్నీ చేస్తున్నాను. మనకు మంచి భవిష్యత్తు కావాలి. నేను సక్సెస్ అయితే, మనకు ఏ కొదువ ఉండదు."

"నాకు డబ్బు కావాలా? నాకు నీ సమయం కావాలి. నీ ప్రేమ కావాలి. నువ్వు ఇప్పుడు నాతో మాట్లాడే పద్ధతి చూసుకో. నేను నీ క్లయింట్లలో ఒకర్నా?"

రాహుల్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

రోజులు గడిచాయి. పరిస్థితి మెరుగుపడలేదు. ప్రియాంక మనసులో ఒక బాధ పెరిగింది. ఆమె తనకు తాను ప్రశ్నించుకుంది: "నేను ఇంకా రాహుల్ ని ప్రేమిస్తున్నానా? లేదా అలవాటు కోసం ఉంటున్నానా?"

ఒక రాత్రి రాహుల్ ఇంటికి రాలేదు. ఫోన్ చేస్తే స్విచ్ ఆఫ్. ప్రియాంకకు నిద్ర పట్టలేదు. తెల్లవారుజామున రాహుల్ వచ్చాడు. 

"ఎక్కడికి వెళ్ళావు? నేను ఫోన్ చేస్తే ఎందుకు తీయలేదు?"

"టీమ్ తో డిన్నర్ కి వెళ్ళాను. బ్యాటరీ అయిపోయింది."

ప్రియాంక అతని కళ్ళలోకి చూసింది. అతను అబద్ధం చెప్పడం ఆమెకు తెలిసింది. ఎందుకంటే అతని షర్ట్ మీద ఒక స్త్రీ సువాసన ఉంది. అది ఆమెది కాదు.

"రాహుల్, నువ్వు ఎవరితో ఉన్నావు? నాకు నిజం చెప్పు."

అతను నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. ఆ నిశ్శబ్దమే సమాధానం.

ప్రియాంక గదిలోకి వెళ్ళి, తలుపు వేసుకుంది. ఆ రాత్రి ఆమె నిద్రపోలేదు. తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలకు ఆమె ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది.

మరుసటి రోజు ఆమె రాహుల్ ముందు ఒక కాగితం పెట్టింది. "ఇది విడాకుల పత్రం. నేను దాఖలు చేస్తున్నాను."

రాహుల్ ఆ కాగితం చూసి, "ప్రియాంకా, ఇది ఏమిటి? మన మధ్య చిన్న గొడవలు ఉంటాయి. దీనికి విడాకులు అవసరమా?"

"చిన్న గొడవలు కాదు. నువ్వు నాకు ద్రోహం చేశావు. నువ్వు నా ప్రేమను చంపేశావు."

"నేను ఏమీ చేయలేదు. నాకు నీ మీద ప్రేమ ఉంది."

ప్రియాంక నిశ్శబ్దంగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది. "నీ షర్ట్ మీద సువాసన ఎవరిది? నీ ఫోన్లో ఆ స్త్రీ పేరు ఎవరు? నేను రహస్యంగా చూశాను. నాకు తెలుసు ప్రతీది."

రాహుల్ తల వంచుకున్నాడు. "ఆమె నా కాలేజీ స్నేహితురాలు. మళ్ళీ కలిశాము. అది తాత్కాలికమైనది. అర్థం లేనిది. నాకు నిజమైన ప్రేమ నీ మీద ఉంది."

"తాత్కాలికమైనది? అర్థం లేనిది? నాకు నమ్మకం లేదు. నువ్వు నమ్మకద్రోహం చేశావు. అంతే."

ప్రియాంక సంతకం చేసింది. రాహుల్ సంతకం చేయలేదు. కేసు కోర్టుకు వెళ్ళింది. నెలల తరబడి విచారణ జరిగింది. మధ్యవర్తిత్వం ప్రయత్నాలు జరిగాయి. ప్రియాంక వెనక్కి తగ్గలేదు.

చివరికి విడాకులు ఖరారయ్యాయి. ప్రియాంక ఆ ఫ్లాట్ నుండి బయటికి వచ్చింది. ఆమె వెనుదిరిగి ఒకసారి చూసింది. ఒకప్పుడు సంతోషంగా గడిపిన ఆ గోడలు ఇప్పుడు ఆమెకు అపరిచితంగా కనిపించాయి.

రాహుల్ ఆ ఫ్లాట్లోనే ఉండిపోయాడు. అతని స్టార్టప్ విఫలమైంది. పెట్టుబడిదారులు వెనక్కి తగ్గారు. అతను ఒంటరిగా మిగిలిపోయాడు. ఆ స్త్రీతో అతని సంబంధం కూడా నిలవలేదు.

ప్రియాంక ఇప్పుడు వేరే నగరంలో ఉంటుంది. ఆమెకు ఇప్పుడు ఒక స్థిరమైన జీవితం ఉంది. కానీ కొన్ని రాత్రులు ఆమె నిద్రలేచి, పక్కన ఖాళీ స్థలం చూసుకుంటుంది. రాహుల్ అక్కడ లేడు. అతని నవ్వు లేదు. అతని ఫోన్ టోన్ లేదు. ఆమె గుండెల్లో ఒక చోట ఇప్పటికీ బాధ ఉంది. ఎందుకంటే ప్రేమ చనిపోయినప్పటికీ, దాని నీడ చాలా కాలం ఉంటుంది.