అద్దం వెనుక ముఖం

నా పేరు దీప్తి. నాకు ఇరవై ఆరు సంవత్సరాలు. నేను ఒక సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో రాత్రి పూట పనిచేసే ఉద్యోగిని. నగరం శివార్లలో నాకు ఒక చౌకైన ఇల్లు దొరికింది. అద్దె నెలకు రెండువేల రూపాయలు మాత్రమే. నేను చాలా సంతోషించాను. ఇంటి యజమాని ఒక వృద్ధుడు. నాకు తాళాలు ఇచ్చేటప్పుడు అతను చెప్పాడు "అమ్మాయి, ఈ ఇంట్లో ఒక గది మాత్రం మూసివేసి ఉంటుంది. దాన్ని ఎప్పుడూ తెరవకండి." నేను అడిగాను, "ఎందుకు?" అతను కళ్ళు పక్కకి తిప్పి చెప్పాడు, "అది ఒక పాత అద్దం గది. అక్కడకి ఎవరూ వెళ్ళొద్దు." నేను నవ్వాను. నాకు పూర్వ కాలపు నమ్మకాలపై నమ్మకం లేదు. కానీ ఆ మాట నా మనసులో ఎందుకో నాటుకుంది.

మారిన మొదటి రాత్రి, నేను నా పడకగదిలో పడుకున్నాను. ఆ గదిలో ఒక పెద్ద పురాతన అద్దం ఉంది. చెక్క చట్రంతో, గోడకు బిగించబడి. నేను నిద్రపోయాను. సరిగ్గా రాత్రి మూడు గంటలకు ఒక చప్పుడుతో నేను మేల్కొన్నాను. అది గోకుడు శబ్దం. అద్దం వెనుక నుంచి వస్తున్నట్లు ఉంది. నేను లేచి దీపం వెలిగించాను. అద్దం చూశాను. నన్ను చూసుకున్నాను. అంతా సాధారణంగా ఉంది. నేను మళ్ళీ పడుకున్నాను. మర్నాడు అదే సమయం. మళ్ళీ ఆ శబ్దం. ఈసారి గట్టిగా. నేను భయపడ్డాను. నేను ఆ అద్దం దగ్గరికి వెళ్ళాను. నా ప్రతిబింబం నన్ను చూసి నవ్వింది. నేను నవ్వలేదు. అంటే ఆ నవ్వు నాది కాదు. నేను వెనక్కి తగ్గాను. ప్రతిబింబం నిలకడగా నవ్వుతూ, నెమ్మదిగా తన చేయి పైకెత్తింది. నేను చేయి కదపలేదు. నేను గట్టిగా అరిచాను. వెంటనే ఆ ప్రతిబింబం మాములుగా అయ్యింది. నేను ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. ఇది నా మనసు పనా, లేక నిజమా అని గందరగోళంలో పడ్డాను.

మూడవ రాత్రి, నేను ఆ అద్దం ముందు ఒక కుర్చీ వేసుకుని కూర్చున్నాను. రాత్రి మూడు గంటలకు సరిగ్గా, అద్దంలో నా ప్రతిబింబం కదలడం మొదలుపెట్టింది. నేను నిశ్చలంగా ఉండగా, అది నెమ్మదిగా తల ఒక వైపు వంచింది. ఆ తర్వాత దాని నోరు తెరుచుకుంది. నోటి నుంచి ఎలాంటి శబ్దం రాలేదు, కానీ ఆ ముఖం మీద ఒక భయంకరమైన భావం మెదిలింది. అది నిశ్శబ్దంగా ఏదో అరుస్తున్నట్లు ఉంది. నేను దగ్గరికి వెళ్ళాను. నా ప్రతిబింబం నా కళ్ళలోకి చూస్తూ, గుండె దగ్గర చెయ్యి పెట్టుకుంది. అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. 'కాపాడు' అనే అర్థం వచ్చే సంకేతం అది. నేను భయంతో వెనక్కి పరిగెత్తాను.

మర్నాడు నేను ఇంటి యజమాని దగ్గరికి వెళ్ళాను. నేను నేరుగా అడిగాను "ఆ అద్దం వెనుక ఏముంది? నిజం చెప్పండి." అతను చాలా సేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. తర్వాత చెప్పాడు, "ఆ ఇంట్లో ఐదేళ్ల క్రితం ఒక యువతి నివసించేది. ఆమె పేరు నిర్మల. ఆమెకు ఒక ప్రియుడు ఉండేవాడు. ఒక రోజు ఆమె అదృశ్యమైంది. ఆమె ఎప్పటికీ దొరకలేదు. పోలీసులు వెతికారు, దొరకలేదు. ఆ తర్వాత ఆ ఇంట్లోని ఆ అద్దం వెనుక నుంచి రాత్రిళ్లు శబ్దాలు వస్తున్నాయి. నేను ఒకసారి ఆ అద్దం తొలగించాలని ప్రయత్నించాను. కానీ అది గోడకు అతుక్కుపోయింది. తర్వాత ఒక జ్యోతిష్యుడు చెప్పాడు ఆ అద్దంలో ఒక ఆత్మ చిక్కుకుపోయిందని. ఎవరైనా ఆ అద్దాన్ని పగలగొడితే, ఆ ఆత్మ విడుదల అవుతుంది. కానీ దానితోపాటు మరేదో కూడా విడుదలవుతుందని హెచ్చరించాడు." నేను విని, ఆ రాత్రి ఆ అద్దాన్ని పగలగొట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

రాత్రి పదకొండు గంటలకు, నేను ఒక సుత్తి తీసుకుని అద్దం ముందు నిలబడ్డాను. ఆ అద్దంలో నా ప్రతిబింబం నన్ను చూస్తూ తల ఊపింది. 'వద్దు' అనే హెచ్చరికలా. నేను ఆపలేదు. నేను ఒక్క గట్టి దెబ్బ వేశాను. అద్దం బద్దలైంది. గాజు ముక్కలు నేలమీద విరిగిపడ్డాయి. వెంటనే అద్దం వెనుక ఒక రంధ్రం కనిపించింది. అది గోడలో ఒక పాడైన ఇటుక పని. ఆ రంధ్రంలో ఒక చిన్న డైరీ, మరియు కొన్ని ఎముకలు ఉన్నాయి. మానవ ఎముకలు. నేను వణికిపోయాను. నేను ఆ డైరీని తీసుకున్నాను. చివరి పేజీలో రాసి ఉంది: "నేను చనిపోతే, నన్ను ఎవరూ కనుగొనలేరు ఎందుకంటే నా ప్రియుడు నన్ను ఈ గోడలో దాచేశాడు. ఆ తర్వాత నేను ఈ అద్దంలో చిక్కుకుపోయాను. ప్రతి రాత్రి నేను సహాయం కోసం అరుస్తాను. కానీ ఎవరూ వినరు. ఒకవేళ ఎవరైనా నన్ను కనుగొంటే, దయచేసి నన్ను విడిపించండి. కానీ జాగ్రత్త, ఈ అద్దం వెనుక నేను మాత్రమే లేను. నన్ను చంపిన వాడి చీకటి కూడా ఉంది. అది విడుదలైతే, అది నిన్ను వెంటాడుతుంది."

నేను ఆ డైరీని చేతిలో పట్టుకుని చూస్తుండగా, నా వెనుక ఒక కిలకిల నవ్వు వినిపించింది. నేను వెనక్కి తిరిగాను. అక్కడ ఎవరూ లేరు. కానీ విరిగిన అద్దం ముక్కలలో, నా ప్రతిబింబం లేదు. బదులుగా, ఒక నల్లని నీడ నా వైపు చూస్తూ నవ్వుతోంది. ఆ నీడ నెమ్మదిగా నా వైపు కదిలింది. నేను పరుగెత్తాను. కానీ నా కాళ్ళు సహకరించలేదు. ఆ నీడ నా పాదాలను ఆవరించింది. నేను గోడకు ఆనుకుని కూర్చున్నాను. ఆ నీడ నా గుండె లోకి చొచ్చుకుపోయింది.

తర్వాతి రోజు ఉదయం, నేను అలసిపోయి మేల్కొన్నాను. నేను బతికే ఉన్నాను. కానీ ఆ నీడ నన్ను ఎప్పటికీ వదిలి పెట్టలేదు. నేను ఇప్పుడు నిర్మల ఎముకలను పోలీసులకు అప్పగించాను. ఆమె ప్రియుడు పట్టుబడ్డాడు. నిర్మలకు న్యాయం జరిగింది. కానీ ఆ నీడ  నేను అద్దం పగలగొట్టిన క్షణం నుండి, నా ప్రతిబింబంలో నివసిస్తోంది. రాత్రిళ్లు నేను అద్దం ముందు నిలబడినప్పుడు, నేను కాదు వేరొకరు నన్ను చూస్తారు. ఆ వ్యక్తి నేను కాదు. ఆమె నిర్మల కాదు. ఆమె చీకటి. నేను అద్దం పగలగొట్టి, ఆ చీకటికి తలుపు తెరిచాను. ఇప్పుడు నేను నా స్వంత ప్రతిబింబంతో పోరాడుతున్నాను. ప్రతి రాత్రీ, ఆ అద్దం వెనుక ముఖం నన్ను చూసి నవ్వుతుంది. నేను దాన్ని ఎప్పటికీ మూసివేయలేను. ఎందుకంటే దాని ఉనికి  ఇప్పుడు నాలోనే ఉంది. ఇదీ నా కథ. ఇదీ నా శాపం. మీరు ఎప్పుడైనా ఒక పాత అద్దం చూస్తే, దాన్ని పగలగొట్టవద్దు. ఎందుకంటే అద్దం వెనుక మీ ప్రతిబింబం మీ కోసమే ఎదురుచూస్తుంది. కానీ అది నిజంగా మీరేనా? అని ఒక్కసారి ఆలోచించండి.