అమ్మా క్షమించు

నేను ఇప్పుడు ముప్పై ఏళ్ల వయసులో ఒక కూతురి తల్లిని. నా చేతిలో నా బిడ్డ నిద్రిస్తుంటే, గతం ఒక సినిమాలా నా కళ్ళముందు మెదులుతుంది. అప్పుడు నేను ఆరేళ్ల చిన్నారిని. అమ్మ ఒక పెద్ద కార్పొరేట్ కంపెనీలో సీనియర్ మేనేజర్. ఆమె ముఖం కంటే ఆమె ల్యాప్టాప్ నాకు ఎక్కువగా తెలుసు. అమ్మ రోజూ నేను నిద్రలో ఉండగానే వెళ్లిపోయేది, నేను నిద్రపోయాక వచ్చేది. నా గుర్తుల్లో అమ్మంటే ఒక సువాసన మాత్రమే ఆమె వేసుకునే పర్ఫ్యూమ్ వాసన, ఒక్కోసారి ఆమె దిండు మీద మిగిలిపోయిన రాలిన జుట్టు ఇచ్చిన ఆచూకీ.

నాకు గుర్తు, నా మొదటి స్కూల్ డే ఫంక్షన్. అమ్మ రాదని తెలుసు. నేను ఒక చిన్న పాట పాడాలి. నాన్న నాకు జడ వేయడానికి ప్రయత్నించి విఫలమయ్యారు. నేను అల్లరిగా ఉన్న జుట్టుతో స్టేజి మీదికి వెళ్ళాను. స్టేజి మీద నేను అమ్మ కోసం వెతికాను. ఆమె లేదు. మధ్యలో పాట మరిచిపోయి, ఏడుస్తూ పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళిపోయాను. నాన్న నన్ను ఓదార్చారు. కానీ ఆ రోజు నా మనసు లోతుల్లో ఏదో చచ్చిపోయింది. ఒక నమ్మకం "అమ్మకి నా మీద ప్రేమ కంటే, ఉద్యోగమే ప్రపంచం."

తరువాత సంవత్సరం, నా పుట్టినరోజు. అమ్మ నాకు ఒక ఖరీదైన డాల్ హౌస్ బహుమతిగా ఇచ్చింది. ఆ రోజు ఆఫీసు పార్టీ ఉండడంతో ఆమె వెళ్లిపోయింది. నేను ఆ డాల్ హౌస్ ను తీసుకుని, గార్డెన్ లో ఒక మూల పెట్టి, దానికి నిప్పు పెట్టాను. నాన్న పరుగెత్తుకొచ్చి ఆపారు. నేను ఏడుస్తూ అన్నాను, "అమ్మ నాకు బొమ్మలిస్తే చాలు అనుకుంది. కానీ నాకు అమ్మ కావాలి." ఆ మాట నాన్నను కూడా ఏడిపించేసింది.

నేను పెరిగే కొద్దీ, ఆ బాధ కోపంగా మారింది. టీనేజ్ లో నేను అమ్మతో గొడవ పడేదాన్ని. ఒకసారి ఆమె ఇంటికి అర్థరాత్రి వచ్చి, నా గదిలోకి వచ్చి నా నుదిటిపై ముద్దు పెట్టింది. నేను మేల్కొని, కోపంగా గట్టిగా నెట్టేసాను. "నువ్వు నన్ను నిద్రలోనే ప్రేమిస్తావు. మేల్కొన్నప్పుడు నీకు నేను గుర్తుండను" అని అరిచాను. ఆమె ముఖం మీద ఆ సమయంలో ఎలాంటి భావం మెదిలిందో ఇప్పటికీ నాకు గుర్తు. ఆమె నిశ్శబ్దంగా వెళ్లిపోయింది. ఆ రాత్రి ఆమె తలుపు వెనుక నుంచి వచ్చిన కన్నీటి శబ్దం నేను విన్నాను. కానీ అప్పటి నా చిన్న మనసు ఆ శబ్దాన్ని క్షమాపణగా అర్థం చేసుకోలేకపోయింది, బదులుగా దాన్ని మరింత బలహీనతగా భావించింది.

కాలేజీ రోజులు. నేను డబ్బు కోసం అమ్మను అడిగేదాన్ని కానీ, ఆమె ఆరోగ్యం గురించి ఎప్పుడూ అడిగేదాన్ని కాదు. ఒక రోజు నాన్న ఫోన్ చేసి, "అమ్మకు క్యాన్సర్ సోకింది, కానీ ఆమె చెప్పొద్దని చెప్పింది. నువ్వు డిస్టర్బ్ కాకూడదని" అన్నారు. ఆ మాట విని నా గుండె ఆగిపోయిందా అన్నట్టు ఉంది. నేను హాస్పిటల్ కి పరుగెత్తాను. అమ్మ కీమోథెరపీ తర్వాత బలహీనంగా పడుకుని ఉంది. నేను ఆమె చేతులు పట్టుకున్నాను. ఆ చేతులు... ఎన్ని గంటలు కీబోర్డ్ నొక్కాయో, ఎన్ని రాత్రులు నిద్రలేకుండా ప్రెజెంటేషన్లు చేశాయో... నేను ఏడ్చాను.

అప్పుడు అమ్మ నన్ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది. "చిన్నీ, నేను నీకు దగ్గరగా ఉండలేకపోయాను. కానీ నేను సంపాదించిన ప్రతి రూపాయిని నీ భవిష్యత్తు కోసమే ఖర్చు చేశాను. నీకు డాక్టర్ కావాలని ఉంటే డాక్టర్, ఇంజనీర్ కావాలని ఉంటే ఇంజనీర్ ఏది కావాలని ఉంటే అది, అన్నీ సాధ్యమేనని నిరూపించాలనుకున్నాను. నేను పెరిగిన ఇంట్లో అమ్మాయిలకు చదువు లేదు, స్వాతంత్య్రం లేదు. నీకు ఆ లోటు రాకూడదని నేను ఎంతగానో తపించాను. కానీ అందుకోసం నిన్ను కోల్పోయాను..." ఆమె కళ్ళు తడిసిపోయాయి. ఆ రోజు నేను మొదటిసారిగా నా బాల్యపు ఆకలిని, అమ్మ లోపలి బాధను, రెండింటినీ అర్థం చేసుకున్నాను. అమ్మ కూడా ఒకప్పుడు నాలాంటి అమ్మాయే అని అనిపించింది.

క్యాన్సర్ తో పోరాడి అమ్మ బతికింది. నేను నా కూతురుకు జన్మనిచ్చిన రోజు, ఆమె పాపను తొలిసారి ఒళ్ళో పెట్టుకున్నప్పుడు, అమ్మ చేతులు వణికాయి. నేను ఆమె చెవిలో గుసగుసగా అన్నాను "అమ్మ, నేను నిన్ను క్షమించాను. నీకు తెలుసా, నీవల్లనే నేను ఈ రోజు ఒక బలమైన మహిళగా నిలబడగలుగుతున్నాను. నువ్వు నాకు ఇచ్చింది ప్రేమ కాకపోయినా, ఆ ప్రేమను సంపాదించుకోవడానికి కావాల్సిన బలాన్ని ఇచ్చావు. ఐ లవ్ యూ, అమ్మ." అమ్మ నన్ను కౌగిలించుకుంది. ఆ కౌగిలి చాలా సంవత్సరాల దూరాన్ని దాటి వచ్చిన వర్షంలా ఉంది ఆలస్యంగా వచ్చినా, భూమిని పరవశింపజేసింది.

నేను ఇప్పుడు నా కూతురు ముందు అదే దారి మీద నడుస్తున్నాను. ఉద్యోగం మరియు అమ్మతనం మధ్య సమతుల్యత కోసం ప్రయత్నిస్తున్నాను. అయితే ఒక విషయం నేను అమ్మకు రుణపడి ఉంటాను అదే 'ఎంపిక చేసుకునే హక్కు'. అమ్మ నాకు ఒక విషయం నేర్పింది: ప్రేమకు ఒకే ఒక రూపం ఉండదు. కొన్నిసార్లు అది దూరంగా నిలబడడం, కొన్నిసార్లు కష్టపడి సంపాదించి ఇవ్వడం, కొన్నిసార్లు మౌనంగా ఉండి తన బలాన్ని నీకు అప్పుగా ఇవ్వడం. అమ్మా, ఈ రోజు నేను నీ కూతురుని మాత్రమే కాదు, నీ ప్రతిబింబాన్ని కూడా. నన్ను క్షమించు, నేను అర్థం చేసుకోవడానికి చాలా సంవత్సరాలు పట్టేసిందని.